Είμαι μέλος του πρώτου επιστημονικού συλλόγου της χώρας

Από τότε που γράφτηκα στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών έχω την πεποίθηση ότι ως δικηγόρος ασκώ λειτούργημα και όχι απλώς επάγγελμα. 

Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης, Δικηγόρος

«… σε μία ευτεταγμένη κοινωνία που διέπεται αποτελεσματικά από μια κοινή αντίληψη της δικαιοσύνης, υπάρχει επίσης μια δημόσια σύμπνοια ως προς το τι είναι δίκαιο και τι άδικο.» [Τζων Ρωλς, «Θεωρία της Δικαιοσύνης», σελ 87, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, 2001]

Και ως τέτοιο μέλος δικαιούμαι, αλλά και οφείλω, να προβληματίζομαι.

Από τότε που γράφτηκα στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών έχω την πεποίθηση ότι ως δικηγόρος ασκώ λειτούργημα και όχι απλώς επάγγελμα. Πολλοί άνθρωποι και πολλά περιστατικά προσπάθησαν να μου αλλάξουν αυτή την άποψη, αλλά εγώ επιμένω ως ξεροκέφαλος που είμαι. Τί κι’ αν η λαϊκή πεποίθηση είναι ότι ο καλός ο δικηγόρος δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζει νομικά, αρκεί να γνωρίζει τον δικαστή. Τί κι’ αν ένας μεγαλύτερος συνάδελφός μου μού είπε το 1990 ότι καλός είναι ο αποτελεσματικός δικηγόρος. Τί κι’ αν παραδικαστικά κυκλώματα ζουν και βασιλεύουν, παρά το ξήλωμα [;] ενός εξ αυτών. Εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι η σχέση εντολέα-δικηγόρου είναι σχέση εμπιστοσύνης και όχι εξαγοράς ενός δικαστικού αποτελέσματος και ότι οι δικαστές ενεργούν ανεξάρτητα και αμερόληπτα με βάση τη συνείδησή τους μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Θλίβομαι, βέβαια, όταν μελετώντας τη νομολογία μας διαπιστώνω ότι πλείστες όσες δικαστικές αποφάσεις θέλουν να με πείσουν πως είμαι αιθεροβάμων, αλλά συνεχίζω απτόητος να πιστεύω αυτό που με έμαθαν οι γονείς μου και το σχολειό μου. Επιμένω να πιστεύω στο δίκαιο και στο ίσο, έστω και αν αυτό χάνει αναρίθμητες μάχες στον αέναο πόλεμό του με το άδικο και το στρεβλό.

Τώρα, λοιπόν, που η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος κήρυξε νέα αποχή των δικηγόρων για 12-14.01.2016 με προοπτική να μετατραπεί σε αποχή διαρκείας εξ αιτίας του νέου ασφαλιστικού, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ ορισμένα πράγματα:

1] Το 1985 είχε κηρυχθεί αποχή που διήρκεσε 4 μήνες εξ αιτίας του νόμου για την ίδρυση «Σώματος Εκτιμητών Πραγματογνωμόνων Τροχαίων Ατυχημάτων». Αδυνατούσα να κατανοήσω σε τί έβλαπτε αυτό τους δικηγόρους, κυρίως, όμως, τους πολίτες που πρέπει να έχουν ακώλυτη πρόσβαση στη Δικαιοσύνη. Με δεδομένες τις χιλιάδες των αυτοκινητικών ατυχημάτων, ποίος ο λόγος να καταφεύγουν οι ζημιωθέντες στα δικαστήρια, αντί να προσφεύγουν στο νέο σώμα, το οποίο γρήγορα και με αξιοπιστία θα κατέληγε σε ένα πόρισμα, το οποίο, σημειωτέον, δεν θα ήταν δεσμευτικό για τα μέρη, όπερ σημαίνει ότι η δικαστική οδός δεν αποκλειόταν σε καμμία περίπτωση. Μετά από πολλά χρόνια και αφού, φυσικά, είχε καταργηθεί ο νόμος που θέσπιζε το ΣΕΠΤΑ, έμαθα ότι το 40% των συναδέλφων ζούσαν από το «τροχαίο ατύχημα». Πολύ αργότερα ήλθε η πολιτεία και υποχρέωσε τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις να πληρώνουν τις αποζημιώσεις με επιταγές σε διαταγή των ζημιωθέντων και όχι των δικηγόρων τους. Γιατί; Διότι είχε παρατηρηθεί το φαινόμενο να εισπράττουν δικηγόροι την αποζημίωση από την ασφαλιστική εταιρεία και να αποδίδουν πολύ λίγα στον πελάτη.

2] Όταν οι δικηγόροι κατέβηκαν στους δρόμους κατά την Προεδρία Βαγγέλη Γιαννόπουλου, είχα πει ότι δεν είναι δυνατόν οι δικηγόροι να συμπεριφέρονται ως απλοί εργάτες που διαδηλώνουν στους δρόμους. Ότι δεν μπορεί να μετατρέπονται οι δικηγόροι σε προλετάριους. Ότι οι δικηγόροι πρέπει να υπερασπίζονται το δίκηο των εργατών, όπου υπάρχει, με λόγια και με έργα, αλλά δεν είναι ορθόν να μετέρχονται οι ίδιοι μεθόδων που χρησιμοποιούνται από τους απλούς πολίτες. Τότε μου είπαν ότι έχω ελιτίστικες αντιλήψεις.

3] Τώρα πάμε πάλι σε αποχή. Και οι μεν έμμισθοι των τραπεζών, οργανισμών κ.λπ. θα συνεχίσουν να εισπράττουν τη μηνιαία πάγια αντιμισθία τους, όπως σε κάθε αποχή, ενώ οι λεγόμενοι «μαχόμενοι δικηγόροι», αυτοί που ζουν από τη δικαστηριακή πρακτική, δεν θα εισπράττουν τίποτε, αφού οι υποθέσεις των θα αναβάλλονται λόγω της αποχής. Παρεμπιπτόντως, πόσοι εκ των μελών της ολομέλειας των Προέδρων έχουν πάγια αντιμισθία από κάποια πηγή; Και πόσα εκ των μελών των ΔΣ των δικηγορικών Συλλόγων έχουν τέτοια αντιμισθία;

4] Η αποχή, λέει, γίνεται κυρίως για τους νέους δικηγόρους. Πώς, όμως, θα επιβιώσουν αυτοί με αποχές, όταν οι ίδιοι οι δικηγορικοί σύλλογοι διατυμπανίζουν ότι υπάρχουν νέοι δικηγόροι που δεν κάνουν ούτε μία παράσταση σε δικαστήριο σε ετήσια βάση;

5] Κάναμε δημοψήφισμα και αποχές βάλλοντες κατά του Νέου Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Δεν είδα, όμως, κάποια αντιπρόταση για τη διόρθωση των διατάξεων αυτού του νέου Κώδικα, ο οποίος προκαλεί ήδη τόσα ερμηνευτικά προβλήματα που εξ ορισμού θα προκληθεί ανασφάλεια δικαίου επί πολλά χρόνια, μέχρις ότου αποφανθεί ο Άρειος Πάγος με την αυθεντία του επί διαφόρων νομικών ζητημάτων. Μείναμε στη διαμαρτυρία. Κι’ ήταν πολύ ωραία τότε που ψήφιζαν νόμο, με τον οποίο επέβαλαν σε όσους απασχολούν δικηγόρους με πάγια αντιμισθία, να πληρώνουν αφ’ ενός τα 2/3 των εισφορών τους στα ασφαλιστικά Ταμεία αφ’ ετέρου να πληρώνουν στο Ταμείο Νομικών και 4% επί της παγίας αντιμισθίας εκάστου δικηγόρου. Ήταν πολύ ωραία τότε που για κάθε νομική πράξη έπρεπε ο πολίτης να πληρώνει και εισφορά στο Ταμείο Νομικών.

6] Πουθενά δεν βρήκα διάταξη που να επιτρέπει στην Ολομέλεια των Προέδρων να κηρύσσει αποχή. Αν θέλω να προσβάλω την απόφαση, θα πρέπει να τρέχω επί μήνες και χρόνια, άρα παραιτούμαι της προσπαθείας εκ των προτέρων και ακολουθώ την Ολομέλεια.

Και όλα αυτά ως μέλος του πρώτου Επιστημονικού Συλλόγου της χώρας, στον οποίο, όπως σε όλους τους συλλόγους και σε όλα τα σωματεία, υπάρχουν τα γνωστά μαύρα, μπλε, πράσινα, ροζ και κόκκινα μαγαζάκια που δίνουν «επιστημονική» γραμμή στις διεκδικήσεις των δικηγόρων, αλλά δεν ασχολούνται με τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δικηγόροι.

Παράδειγμα 1ον: τους τελευταίους μήνες οι δικαστικοί γραμματείς κηρύσσουν στάσεις εργασίας 09:00-11:00. Μερικοί εξ αυτών, όμως, δεν μετέχουν στη στάση. Οφείλει, λοιπόν, ο δικηγόρος να πάει στο δικαστήριο ώρα 09:00, για να διαπιστώσει, αν μετέχει στη στάση ο γραμματεύς τού δικαστηρίου, στο οποίο έχει δίκη. Αν ο γραμματεύς δεν μετέχει στη στάση, γίνεται η δίκη κανονικά. Αν, όμως, μετέχει, πρέπει ο δικηγόρος, ενδεχομένως και ο πελάτης, να φύγει και να ξαναπάει στις 11:00 για τη δίκη. Οι διοικήσεις των δικηγορικών συλλόγων δεν σκέφθηκαν να έλθουν σε επαφή με τους συλλόγους των γραμματέων και να ζητήσουν να κηρύσσονται οι στάσεις από ώρα 12:00 και μετά, ώστε να μην ταλαιπωρούνται άδικα δικηγόροι και διάδικοι επί δίωρον.

 Παράδειγμα 2ον: ως γνωστόν περί το τέλος του 2012 είχαν κηρύξει αποχή οι δικαστές απαιτώντας να μην περικοπούν οι αποδοχές τους. Τότε συνέβαινε το εξής εξοργιστικό: ώρα 09:00 ανέβαιναν στην έδρα οι δικαστές και δήλωναν ότι μετέχουν στην αποχή. Οι δικηγόροι τούς ζητούσαν να δώσουν αναβολές αμέσως, ώστε να φύγουν και αυτοί και οι διάδικοι. Το αίτημα δεν γινόταν δεκτό από τους δικαστές, οι οποίοι κατέβαιναν από την έδρα λέγοντας ότι θα επανέλθουν ώρα 15:00. Αφού εταλαιπωρούντο διάδικοι και δικηγόροι επί 6ωρο, επανέρχονταν στο δικαστήριο ώρα 15:00. Τότε οι δικαστές ρωτούσαν τον γραμματέα του δικαστηρίου «Θα τηρήσετε το ωράριό σας;». Ο γραμματεύς απαντούσε καταφατικά, όπως συμβαίνει εδώ και 20 χρόνια, οπότε και μόνο τότε ανέβαλλαν οι δικαστές τις υποθέσεις για άλλη δικάσιμο. Οι δικηγορικοί σύλλογοι παρατηρούσαν το φαινόμενο απαθείς, αντί να έλθουν σε συνεννόηση με τις Ενώσεις των δικαστών, ώστε να δίνονται οι αναβολές στις 09:00 καθ’ όλη τη διάρκεια της αντισυνταγματικής δικαστικής αποχής.

Και τώρα θα απόσχω εκών άκων για κάτι που δεν μου έχουν εξηγήσει επαρκώς τα πολύχρωμα μαγαζάκια. Πρέπει να μελετήσω μόνος μου όλο το σχέδιο νόμου, όπως θα πρέπει να κάνει και κάθε άλλος δικηγόρος, μήπως και αντιληφθώ γιατί θα απέχω. Δεν μπορώ να αρκεσθώ στις διαβεβαιώσεις του «σοφού» συναδέλφου μου κ. Μπούρλου ότι αν έχω εισόδημα € 70.000, που δεν έχω, θα πληρώνω € 28.000 σε εισφορές.

Σώτος - δικολάβος