Περιπλέκοντας τα απλά ή απλουστεύοντας τα περίπλοκα

Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης

Διάβασα αρκετές αναλύσεις για το ταξίδι του πρωθυπουργού στη Μόσχα. Οι περισσότερες αποκαρδιωτικές. Κοινός παρονομαστής: «Γύρισε με άδεια χέρια». Οι υπόλοιπες υπεραισιόδοξες. Αλήθεια, ποιός νουνεχής περίμενε ότι ο Τσίπρας θα..
γύριζε από τη Μόσχα με καμμιά τρακοσαριά δισ. για να αποπληρώσουμε τους δανειστές μας ή με πολλές επενδύσεις στο τσεπάκι του; [Αχ, όλοι οι πρωθυπουργοί ψάχνουν για επενδύσεις από το εξωτερικό]. Το ταξίδι αυτό, όμως, δεν ήταν παρά η απαρχή της αναθέρμανσης των σχέσεων των  δύο χωρών μετά την κατάψυξή τους από τον ΓΑΠ.  Ξεσάλωσαν και οι διεθνείς αναλυτές που είδαν στο ταξίδι μια εμμονή της χώρας στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό καθ’ υπακοήν στα κελεύσματα του κ. Σούλτς, λες και υπήρχε περίπτωση να ξεφύγουμε έτσι εύκολα από τον στραγγαλιστικό εναγκαλισμό του ευρωλιγουρισμού και της αγαθοεργού υπερατλαντικής συμμαχίας.

Εγώ από όλα όσα συνέβησαν στη Μόσχα κρατώ μόνον τον συμβολισμό του δώρου που χάρισε ο Βλαδίμηρος στον Αλέξη: ένα εικόνισμα που είχαν αρπάξει οι Ναζί  από εκκλησία της Κρήτη  μετά το ολοκαύτωμα στο Κοντομάρι. Σαφής μπηχτή στους απογόνους του Αδόλφου. Όπως συγκράτησα και τη χειρονομία στα Καλάβρυτα, την οποία δεν αναμετέδωσαν τα κανάλια που έχουν γίνει τα καημένα ακούσιοι δανειστές του Ελληνικού Δημοσίου: το ξεδίπλωμα στα Καλάβρυτα από ρωσικό ναυτικό άγημα της  σημαίας που ύψωσαν στο Ράιχσταγκ τα σοβιετικά στρατεύματα κατά την κατάληψη του Βερολίνου το 1945.  Ξεχνάμε ότι ο Πούτιν είχε δηλώσει επί Καραμανλή του Β΄ σε μία από τις επισκέψεις του στο Άγιον Όρος ότι «Οι πνευματικοί δεσμοί είναι ισχυρότεροι από τους δεσμούς αίματος». Αρκεί  να τους ενισχύουμε, λέω εγώ. Τόσο απλά.

Άλλη περίπτωση, όπου κάνουμε τα απλά περίπλοκα, είναι η Ζωή. Το τί της σέρνουν δεν λέγεται. Είναι εν τέλει αυταρχική η Ζωή; Όχι βέβαια! Απλώς θέλει να εφαρμόζει τον Κανονισμό της Βουλής. Αυτό, όμως, ενοχλεί. Αν προσέξουμε, θα δούμε ότι της την έχουν πέσει κυρίως, επειδή, λέει, σιγοντάρει τη ΧΑ για να πλαγιοκοπήσει τη ΝΔ. Της την έπεσαν και για την περίφημη Επιτροπή για την Αλήθεια για το Χρέος. Γιατί τόσος πόνος ρε παιδιά; Πολλοί, και κυβερνητικοί, λένε ότι το χρέος είναι νόμιμο. Ωραία! Και τί μας πειράζει να μάθουμε πώς δημιουργήθηκε αυτό το νόμιμο χρέος; Πάνω από την επικράτεια πλανάται ακόμη η ρήση του Bungallows: «Τα φάγαμε όλοι μαζί!». Κακό είναι να μάθουμε αν τα φάγαμε όλοι μαζί ή αν τα έφαγαν κάποιοι μόνοι τους; Κι’ αν τα φάγαμε όλοι μαζί, γιατί να μη γνωρίζουμε πόσα φάγαμε εμείς και πόσα έφαγαν οι άλλοι; Πάντως, ένα είναι βέβαιο: αν η Ζωή είχε συστήσει Επιτροπή Αναπομπής Ωσαννά τω Σταύρω Θεοδωράκη, ουδείς θα δυσανασχετούσε. Με δεδομένο, λοιπόν, ότι οι παροικούντες την Βουλήν δεν ενδιαφέρονται παρά μόνον για την πάρτη τους, φρονώ ότι εκείνο που εξόργισε όλους τους νομοταγείς βουλευτές, εξ ου και οι επόμενες εναντίον της επιθέσεις, είναι η απόφαση της Ζωής να παίρνει απουσίες και να κόβει μισθούς σε όποιους δεν πατάνε το πόδι τους στο Κοινοβούλιο. Όπως ορίζει ο Κανονισμός. Τόσο απλά. Ξέρεις τί είναι να σου βάζει η Ζωή συνεδριάσεις δέκα η ώρα το πρωί, ενώ εσύ ο βουλευτής πρέπει να είσαι την ίδια ώρα στο δικαστήριο ή στο χειρουργείο ή να έχεις ξενυχτήσει ως δημοσιογράφος και να πρέπει να πας άυπνος στο Βουλευτήριο ή να πρέπει να τρέξεις σε υπουργείο για κάποιο ρουσφετάκι; Και τα άλλα περί αυταρχισμού της Ζωής τα ακούω και τα διαβάζω βερεσέ. Αλήθεια, ήταν ωραίο όταν ο προκάτοχός της δεν έβγαλε άχνα τη στιγμή που ο κ. Δάνης έλεγε εντός του Κοινοβουλίου «θα μας κλάσεις τ’ αρχίδια»; 

Και κάτι τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό. ΄Ολοι τα έχουν βάλει με τη Ζωή, επειδή ξεφεύγει, λένε, από τα όρια των αρμοδιοτήτων της ως Προέδρου. Για τον κ. Σουλτς, Πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, ο οποίος επεμβαίνει, ως μη όφειλε και αναρμοδίως, στα εσωτερικά μας πιέζοντας επανειλημμένως για συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΡΑΠΟΤΑΜΟΥ ΜΕΡΚΕΛ, δεν άκουσα κανέναν να λέει κάτι.

Σωτήριος Καλαμίτσης

Ταπεινός, πλην ακροδεκσιός, γραφιάς πάσχων ανιάτως από εσχάτως διαγνωσθείσα ακράτεια εμπαθείας και λαϊκισμού, επιστήθιος, όμως, φίλος του γιατρού Γωγούση, σφόδρα δε πιθανόν και επισκέπτης του εις οίκον ευγηρίας δι’ απόρους λόγω επαπειλούμενης εξώσεώς του από την ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος, όπου κατοικεί επ’ ενοικίω, Ιεράν τινά δηλονότι Μονήν του Αγίου ΄Ορους [Μεγάλη η Χάρη της]