[Ο γνωστός πλέον ως Mr. Blue Εyes του ΔΝΤ σημείωσε σε υπόμνημά του προς το ΔΣ του Ταμείου ότι δεν υπάρχει περίπτωση να καταστεί η Ελλάδα χώρα με....
βιώσιμη ανάπτυξη λόγω του πολιτικού της συστήματος. Κάτι θα ξέρει το παλληκάρι ασχολούμενο επί 7 χρόνια μαζί μας. Είδε κυβερνήσεις να φεύγουν και να έρχονται, αλλά τη σαπίλα να βασιλεύει παντού. Φαντάζομαι τί θα γράψει, αν αποφασίσει να δημοσιεύσει τα απομνημονεύματά του, για υπουργούς, υπηρεσιακούς παράγοντες, επιχειρηματίες κ.λπ.]
Βαρέθηκα πια να ακούω τους κυβερνητικούς να πιπιλάνε την καραμέλα ότι ο λαός ήξερε την 20.09.2015 πως είχε ψηφισθεί ένα Μνημόνιο που έσβηνε όλες τις προ της 25.01.2015 εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, εξ ου και δεν θα πρέπει σήμερα να παραπονείται που ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί την πολιτική που κατήγγελλε με σφοδρότητα μέχρι την 25.01.2015, αφού ο ίδιος λαός ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ για να εφαρμόσει το Μνημόνιό του. Εξ ίσου βαρετή έχει καταντήσει η καραμέλα «τί να κάνουμε εδώ που μας έφεραν οι προηγούμενοι;». Ουδείς δημοσιογράφος, παρουσιαστής, συνομιλητής κ.λπ. των κυβερνητικών τούς θέτει την απλή ερώτηση: «Δεν γνωρίζατε πού μας είχαν φέρει οι προηγούμενοι; Αν δεν γνωρίζατε, πώς διακηρύσσατε ότι θα ανατρέψετε όσα είχαν κάνει οι προηγούμενοι;».
Ας θυμηθούμε τί έλεγε ο Τσίπρας τέλη Δεκεμβρίου του 2014 σε ομιλία του στα μέλη και στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στο CINE Kεραμεικός.
«Βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους ενός καθεστώτος τρόμου. Ο Αντ. Σαμαράς είναι ο τελευταίος που μπορεί να μιλάει για συναίνεση, καθώς αγνόησε και υποβάθμισε την Βουλή των Ελλήνων όσο κανένας άλλος πρωθυπουργός. Αρνήθηκε τον διάλογο, φίμωσε τη φωνή της Ελλάδας στον κόσμο ρίχνοντας μαύρο στην ΕΡΤ, κατάργησε την ώρα του πρωθυπουργού στη Βουλή και νομοθετούσε με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Όλα αυτά συνιστούν έναν πρωθυπουργό του αυταρχισμού και της κοινωνικής κατεδάφισης. Αποτελεί πρόκληση και θράσος του Αντ. Σαμαρά να μιλάει για αλήθεια. Ο λαός πρέπει να μάθει την αλήθεια: γιατί ο κος Παπανδρέου, την ίδια στιγμή που το 2009 δημόσια καταφερόταν εναντίον του ΔΝΤ, είχε ήδη κλείσει μυστικά, όπως αποδείχθηκε, συμφωνία με το ΔΝΤ πριν ακόμη από τις εκλογές; Γιατί ο κος Παπακωνσταντίνου την ώρα που έπρεπε να δανειστεί από τις αγορές μίλαγε για Τιτανικό και αρνούνταν τα δανεικά των αγορών; Γιατί η ΕΛΣΤΑΤ διόγκωσε το δημόσιο έλλειμμα με αποτέλεσμα να βρεθεί η χώρα στο μάτι του κυκλώνα; Γιατί ο κ. Σαμαράς μέσα σε μια νύχτα, τη περιβόητη νύχτα των Κανών, μετατράπηκε από αντιμνημονιακός σε μνημονιακότερο των μνημονιακών; Ποιες δεσμεύσεις έδωσε στη κ. Μέρκελ, στον κ. Μπαρόζο, στο κ. Γιούνκερ; Γιατί ο κ. Βενιζέλος ταξίδεψε στις Κάνες ως αντιπρόεδρος του Παπανδρέου και επέστρεψε αντιπρόεδρος του Σαμαρά; Γιατί το 2012, ο τότε υπουργός οικονομικών, ο κ. Στουρνάρας, ενώ είχε τη στήριξη Λαγκάρντ να θέσει θέμα διαγραφής του ελληνικού χρέους στο Εurogroup, το κάρφωσε στον κ. Σόιμπλε, για να του πει εκείνος το απαξιωτικό "forget it Giannis"; Τέλος γιατί δυόμισυ χρόνια τώρα η κυβέρνηση Σαμαρά λεηλατεί στη φορολογία τη μεσαία τάξη, ενώ βάζει στα συρτάρια τις λίστες της φοροδιαφυγής, τη λίστα Λαγκάρντ και αφήνει στο απυρόβλητο τους μεγαλοφοροφυγάδες; Έχουμε πίστη στις ιδέες μας και το πρόγραμμά μας και πίστη στον ελληνικό λαό. Δεν είμαστε η συνέχειά τους. Για μας στόχος δεν είναι οι καρέκλες, αλλά η μεταρρύθμιση του κράτους προς όφελος του πολίτη, η κοινωνική δικαιοσύνη και η Δημοκρατία. Θα κοπούν τα νήματα εξουσίας και εθνικών εργολάβων. Καλώ όλους συσστράτευση κατά των ΄κακών συνηθειών΄, τα ρουσφέτια και τις κουμπαριές. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των συμμάχων του θα εγγυηθεί χωρίς καμιά υποσημείωση και κανένα αστερίσκο τις καταθέσεις των πολιτών στις ελληνικές τράπεζες. Σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τους Ευρωπαίους εταίρους. Τελεία και παύλα στα παραμύθια του τρόμου. Και μη διανοηθείτε να πάρετε μαζί σας έγγραφα ή την ηλεκτρονική αλληλογραφία με την τρόικα. Σε αυτή τη χώρα έχουμε Δημοκρατία και στην Δημοκρατία η διαφάνεια έχει τον πρώτο λόγο».
Τέλη Μαΐου 2015, δηλαδή 5 μήνες ακριβώς μετά την ανωτέρω ομιλία, έγραφε ο κ. Ριζόπουλος:
«Κακώς βιαστήκαμε να περιγελάσουμε το σαρδάμ του πρωθυπουργού με τον νεποτισμό. Ο τρόπος με τον οποίο η κυβερνητική πλειοψηφία σπεύδει να αποδείξει ότι εξουσία και ρουσφέτι είναι σύμφυτες έννοιες, συνδυάζεται ομαλά με έναν νεολογισμό όπως ο νε(ο)ποτισμός που εκστόμισε προεκλογικά ο Τσίπρας.
Είναι τόσο νεοπαγές το μοντέλο τακτοποίησης ημετέρων σε δημόσια αξιώματα που δικαιολογεί την εξεύρεση ενός καινούριου ορισμού για να περιγράψει το φαινόμενο.
Ένα από τα βασικά σημεία κριτικής για όλη την πορεία της μεταπολίτευσης ήταν η γενικευμένη αναξιοκρατία. Η επιλογή στελεχών στο στενό κυβερνητικό χώρο αλλά και στην ευρύτερη δημόσια διοίκηση γίνονταν από μια περιορισμένου εύρους «γυάλα» κομματικών στελεχών, πολιτευτών και συγγενικών ή φιλικών προσώπων που κάποια από αυτά δεν διέθεταν ούτε τα ελάχιστα απαραίτητα γνωστικά και εμπειρικά προσόντα για να καλύψουν τις ανάγκες των αρμοδιοτήτων τους.
Είχαμε συνηθίσει τόσες δεκαετίες οι «τακτοποιήσεις» να αφορούν κυρίως την προσπάθεια των παλαιότερων να εισάγουν την επόμενη γενιά (παιδιά, ανίψια) στη δημόσια διαχείριση. Αυτή την περίοδο βιώσαμε εκτός από το αντίστροφο (παιδικά «δώρα» προς τους γονείς, τύπου Ζωής Κωνσταντοπούλου!) και μια θερμή προσωπική συντροφικότητα που δεν φείδεται αξιωμάτων και παράβλεψης της νομοτυπίας για να αποδείξει το βάθος και το εύρος της!
Δεν έχουν συμβεί ποτέ στην ελληνική ιστορία τόσο μαζικές τοποθετήσεις ζευγαριών στον κρατικό μηχανισμό. Δεν υπάρχει προηγούμενο τόσων πολλών παραχωρήσεων δημοσίων θώκων ελέω ενδοοικογενειακής στήριξης. Τη στιγμή μάλιστα που με την απαγόρευση, από τον Σαμαρά, της τοποθέτησης συγγενών ως συμβούλων των βουλευτών και με την λειτουργία της ΔΙΑΥΓΕΙΑΣ, από τον Παπανδρέου, είχαν αρχίσει με καθυστέρηση και νωχελικότητα να μπαίνουν οι βάσεις για ακόμα πιο τολμηρά βήματα προς την αποδέσμευση από τον νεποτισμό.
Βήματα που πολλοί ανέμεναν ότι μια καινούρια κυβέρνηση που διατείνονταν ότι δεν διαθέτει τις συνηθισμένες αγκυλώσεις του συστήματος θα τα έκανε με γοργό ρυθμό. Αποδείχτηκε όμως για πολλοστή φορά ότι ο στίχος της Λίνας Νικολακοπούλου «στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε» βρίσκει στο εγχώριο υποκριτικό πολιτικό σκηνικό την μέγιστη εκπλήρωση του.
Η κατάκτηση της εξουσίας μπορεί να προβάλλεται ως το μέσο για την ανατροπή δομών και συμπεριφορών αλλά καθυποτάσσεται στην ακόρεστη ανάγκη για αξιοποίηση της ώστε να αποκομίσει τα μεγαλύτερα οφέλη ένας στενός πυρήνας καρεκλοκένταυρων και ο περίγυρος του. Άλλωστε μια «επανάσταση» για να είναι επιτυχημένη πρέπει να προασπίσει πρώτα απ’ όλα την συνοχή και την αποτελεσματικότητα της «ομάδας κρούσης»!
Μόνο οι ταγμένοι να… ματώσουν για τον υψηλό σκοπό δύναται να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Γι’ αυτό και μπρος στην «θρησκευτική» υπηρέτηση του κοινού στόχου η αξιοκρατία περνά σε δεύτερη μοίρα. Πρέπει να είμαστε ταγμένοι στον αγώνα με… οικογενειακή προσήλωση όλοι όσοι θα υπηρετήσουμε το καθεστώς. Και ποιος διαθέτει αυτή την «γενετική» ιδεολογική ταύτιση καλύτερα από την φυσική οικογένεια; Με μητέρα την εξουσία και πατέρα τον ωφελιμισμό έρχονται τα παιδιά της «σύγκρουσης» να μας σώσουν!»
Η απάντηση, λοιπόν, στην ερώτηση «δεν γνωρίζατε τί είχαν κάνει οι προηγούμενοι, όταν διακηρύσσατε ότι θα κάνετε κάτι διαφορετικό;» είναι απλή: «Γνωρίζαμε, αλλά η καρέκλα είναι γλυκειά και το Πρυτανείον ατελεύτητον, οπότε δεν πειράζει να συνεχίσουμε τα ίδια και χειρότερα».
[τί αναγκάζεσαι να χαιρετάς καημένε αστυφύλαξ]
Σώτος – αμετανόητος αντιγραφεύς
