Σ’ ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας
συγκεντρωθήκαν τα ποντίκια μια φορά....
για να σκεφτούν πώς θα γλιτώσουν μια για πάντα
από του γάτου τον αιώνιο βραχνά
Το συζητάγανε ημέρες και ημέρες
μα τελικά δεν καταλήξαν πουθενά
και είχαν όλοι πια συνειδητοποιήσει
ότι κομπλάρισε η συνέλευση γερά
Τότε πετάγετ’ ένας νεαρός και λέει
Βρήκα τη λύση του προβλήματος, παιδιά!
Θα πλησιάσουμε την ώρα που κοιμάται
και θα του δέσουμε κουδούνα στην ουρά
Κι όλοι φωνάξαν Μπράβο, αυτό είναι, συμφωνούμε!
και πέρασε η πρόταση του παμψηφεί
μα ένας γέρος ποντικός τους λέει Δικαίωμα!
και θέτει την εξής ερώτηση
Άμα μου λύσετε αυτή την απορία
τότε δε θά’χω αντίρρηση καμιά
Ποιος από σας τολμάει το γάτο να ζυγώσει
να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά
Και από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια
κι ακόμα ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά
που πάει να πει ότι δε βρέθηκε κανένας
να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά
Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες
τότε και μόνο όταν είναι εφικτές
μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις
ασ’τες καλύτερα, καθόλου μην τις λες.
Στο 1ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ (14/7/2013), επικράτησαν οι ...λεβεντομαλακίες για ...αναγνώριση της Παλαιστίνης, απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, "η κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων", η "αποτροπή της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ" , "κατάργηση μνημονίων" κι άλλα τέτοια ηχηρά, τα οποία τα κατάπιαν αμάσητα οι συριζαίοι, όταν άγγιξαν το βάζο με το μέλι. (ολόκληρη η απόφαση του 1ου συνεδρίου της 14/7/2013 εδώ :
http://www.syriza.gr/pdfs/politiki_apofasi_idrytikou_synedriou_syriza.pdf)
http://www.syriza.gr/pdfs/politiki_apofasi_idrytikou_synedriou_syriza.pdf)
Γιατί, εύκολα οραματίζεσαι να βάλεις την κουδούνα στο λαιμό του γάτου, αλλά τι γίνεται όταν έρχεται η ώρα, που η κουδούνα έρχεται στα χέρια σου και πρέπει ΕΣΥ να την κρεμάσεις ;
Σε αυτό το συνέδριο λοιπόν, ενός κόμματος που δεν έχει καμία διαφορά από τα αστικά συστημικά κόμματα υπηρέτες της υπερεθνικής ελίτ και του ιμπεριαλισμού -ή μάλλον είναι από τους πιο πιστούς δούλους της- δεν θα ακουστούν οι συνήθεις αριστερίστικες λεβεντομαλακίες, αλλά θα κυριαρχήσει ο πασοκικός λόγος των "οραμάτων" χωρίς πρακτικές ή ξεκάθαρες δεσμεύσεις όμως. Μόνο "στόχοι", φληναφήματα και ..αντιφασισμός, πράγματα που αρέσουν δηλαδή στα αφεντικά. Προφανώς δεν θα ακουστεί ούτε μία φορά η λέξη "ιμπεριαλισμός", αφού οι "ανήσυχοι" έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ κι έμειναν όσοι εξαργυρώνουν την πίστη τους στο κόμμα, με κρατικές θέσεις, οπότε έχωσαν την "ιδεολογία" βαθιά μέσα στις τσέπες , κάτω από τα πολλά ευρώ που απομυζούν από τον κρατικό κορβανά.
Γιατί, εύκολα αναγνωρίζεις την Παλαιστίνη στα λόγια όταν είσαι στο 3%, αλλά όταν κυβερνάς και έρχεται η ώρα να κάνεις το όραμά σου πραγματικότητα, έρχεται η εβραϊκή φάπα και σε προσγειώνει αστραπιαία.
Πιο σοφοί λοιπόν οι πρώην "αριστεροί", θα κάνουν την αγγαρεία, που λέγεται "κομματικό καθήκον" και θα επιστρέψουν ταπεινωμένοι στις τρύπες τους, να συνεχίσουν να κάνουν δημοσιοϋπαλληλικά και χωρίς κανένα ηρωισμό τις αγγαρείες που τους αναθέτουν οι αφέντες και τη συγκομιδή φόρων για τους "τοκογλύφους δανειστές".
Γιατί, όπως έγραφε ειρωνικά ο Ροϊδης
Από τον Τσε Γκεβάρα, μέχρι το 4ο μνημόνιο, ένα συνέδριο δρόμος...
