Το γαϊτανάκι της συζήτησης (με άφθονη παραπληροφόρηση διανθισμένη με μπόλικες ανοησίες, όπως είχαμε επισημάνει και στην προηγούμενη αναφορά μας) περί το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των ...
αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας (ΑΝΦΣ) P-3 συνεχίζεται και φυσικά μαζί της χάνεται όλο και περισσότερο η αλήθεια και η πραγματικότητα.
Έχουμε γράψει τόσες φορές για το θέμα στην Π&Δ τόσο σε καιρούς… ανύποπτους όσο και «άκρως ύποπτους», σε σημείο πλέον που κινδυνεύουμε να… γίνουμε γραφικοί αλλά το θέμα είναι εξαιρετικά σημαντικό και έτσι επανερχόμαστε τόσο εδώ στο blog όσο και στο περιοδικό.
* Πρώτα από όλα δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την επιχειρησιακή ανάγκη (δεν θα τολμούσαμε σε καμιά περίπτωση να κάνουμε κάτι τέτοιο, όπως άκρατα και ασυλλόγιστα κάνουν πάρα πολύ). Το θέμα βέβαια του επείγοντος, όπως προβάλεται και με δεδομένη την ολοκλήρωση του προγράμματος σε 7,5 χρόνια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
* Το κύριο και άκρως κρίσιμο ερώτημα σχετικά με τον εκσυγχρονισμό των P-3 παραμένει εάν τα Orion είναι τα κατάλληλα αεροπλάνα ναυτικής συνεργασίας (με όλες τις διαστάσεις των αποστολών MP, ASuW, ASW που χρειάζεται το ΠΝ) με το σκεπτικό ότι θα υπηρετήσουν για τα επόμενα (τουλάχιστον) 20 -25 χρόνια. Και το ρωτάμε αυτό με το γεγονός ότι το κόστος κτήσης είναι συνήθως λιγότερο από το 20% του κόστους «κύκλου ζωής».
* Να υπενθυμίσουμε ότι τα P-3B αποκτήθηκαν και πάλι κάτω από καθεστώς ανάγκης μετά το θανατηφόρο περιστατικό της συντριβής του HU-16B και με το τεράστιο ερωτηματικό από τότε για την καταλληλότητα των αεροσκαφών.
* Ο διαγωνισμός του 2009 για την απόκτηση νέου ΑΝΦΣ στόχευε στην απόκτηση ενός καινούργιου αεροσκάφους (5+1) και σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις (που ισχύουν ακόμη) ο προϋπολογισμός του προγράμματος (250 εκατ. ευρώ) δεν ήταν εντελώς «εκτός πραγματικότητας» για ένα μοντέλο αντίστοιχο των τουρκικών ATR 72 ASW.
* Οι προδιαγραφές του διαγωνισμού ΑΝΦΣ τότε περιέγραφαν σαφώς ένα πολύ διαφορετικό αεροπλάνο και είναι άξιο απορίας –αφού χρήματα φαίνεται να υπάρχουν τελικά- γιατί δεν επιδιώκεται και πάλι μια λύση στον άξονα ενός οικονομικού στην κτήση και χρήση αεροσκάφους ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ επιδίωξε το πρόγραμμα του τουρκικού ναυτικού με τα ATR 72 ASW. Η Thales μάλιστα σε συνεργασία με τους κατασκευαστές του αεροσκάφους έχει ολοκληρώσει πλήρως τον εξοπλισμό του συστήματος για λογαριασμό του TDK και είναι πάρα πολύ πιθανό ότι δεν θα χρειαστεί να (ξανα)πληρώσουμε την διαδικασία εάν κρατήσουμε τα ίδια υποσυστήματα. Εάν τώρα επιθυμούμε την «ανάπτυξη ενός ελληνικού συστήματος», όπως ευαγγελίζεται το ΠΝ με το πρόγραμμα των P-3 που υιοθετεί (και επιβεβαιώνει η Lockheed Martin με τις ελληνικές εταιρίες που συνεργάζεται), εάν μπορούμε να το πληρώσουμε τι ακριβώς μας εμποδίζει να ζητήσουμε μέσω διαγωνισμού το ίδιο πράγμα από τον οποιοδήποτε ανάδοχο επιδιώκει το ελληνικό πρόγραμμα;
* Με άλλα λόγια, η επένδυση (δυνητική) που επιδιώκουμε για τα P-3 εκτιμάται ότι είναι υπεραρκετή για την αγορά ενός συστήματος με καινούργια (που δεν είναι και η κυρίαρχη αντίρρηση για τα Orion) αλλά (κυρίως, ΚΥΡΙΩΣ) οικονομικότερα στη χρήση αεροσκάφη ως πλατφόρμες νέου ΑΝΦΣ.
* Είναι τόσο μεγάλο πλεονέκτημα ότι διαθέτουμε τις πλατφόρμες (P-3B) ώστε να «δενόμαστε» με ένα άκρως αντιοικονομικό αεροσκάφος (όπως έλεγε διαχρονικά το ΠΝ, ή η τωρινή ηγεσία έχει άλλη γνώμη) συγκριτικά με μια άλλη καταλληλότερη πλατφόρμα;
* Χρειαζόμαστε ένα ΑΝΦΣ που σχεδιάστηκε σε άλλες εποχές για ωκεάνια χρήση όταν δίπλα μας Ιταλοί αλλά κυρίως Τούρκοι (με τις ίδιες ακριβώς επιχειρησιακές ανάγκες) υιοθετούν δικινητήρια αεροπλάνα ATR 72;
* Ακόμη και εάν δεν θέλουμε να αναθέσουμε απ’ ευθείας στην Thales/Finmeccanica για μια λύση όπως τα τουρκικά ATR 72 ASW, υπάρχουν προφανώς και άλλες λύσεις από την Airbus Military (C235, C295), την Saab, την Boeing κ.ά.
* Ακόμη όμως και εάν θέλουμε τελικά (για λόγους που θα πρέπει κάποιος επιτέλους να εξηγήσει, και όχι να αοριστολογεί αφήνοντας το θέμα σε τροχιά… πλήρους ασάφειας όπως κάνει μέχρι τώρα η πολιτική ηγεσία του ΥΕΘΑ) στα P-3, προγράμματα αναβάθμισης/ εκσυγχρονισμού προσφέρουν τόσο τη Airbus Military όσο και η BAE Systems και πιθανά και άλλοι κατασκευαστές. Η απ’ ευθείας ανάθεση στην ΟΕΜ Lockheed Martin, έστω και εάν τελικά προσφέρει την καλύτερη και «ασφαλέστερη» (σημειώστε αυτή την παράμετρο) λύση, αν μη τι άλλο δεν συνάδει με την λειτουργία ενός σοβαρού κράτους.
* Με το πλαίσιο που εξελίσσεται η πρόταση που θα μπορούσε εκτονώσει πλέον την κατάσταση θα μπορούσε να είναι η παρακάτω:
Γενική συντήρηση (PDM) δυο P-3B για χρήση ως προσωρινή λύση 2-3 ετών.
Άμεση προκήρυξη δυο διαγωνισμών: ενός για τον εκσυγχρονισμό των P-3 (με δικαιολόγηση της διατήρησης της πλατφόρμας μέσω από συγκεκριμένη μελέτη «κόστους ζωής» και ενός για νέο ΑΝΦΣ.
Και στις δυο περιπτώσεις να ζητηθεί από τον ανάδοχο είτε η υλοποίηση προγράμματος εξέλιξης συστήματος ολοκλήρωσης εξοπλισμού αποστολής μέσω ελληνικών εταιριών ή η παράδοση των πηγαίων κωδίκων συστήματος ανοικτής αρχιτεκτονικής (κάτι που οι ευρωπαϊκές εταιρίες δέχονται να κάνουν).
Εμπλοκή της ΕΑΒ άμεσα ή έμμεσα στο κατασκευαστικό πρόγραμμα και άμεσα στην μετατροπή και εγκατάσταση του επιχειρησιακού εξοπλισμού στα νέα ΑΝΦΣ, ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ έκαναν και οι Τούρκοι.
Παράδοση του πρώτου νέου αεροσκάφους σε 24-36 μήνες (πλήρως εφικτό για κάποιες προτάσεις) και ολοκλήρωση του προγράμματος σε 72-84 μήνες, δηλαδή το χρονοδιάγραμμα του προγράμματος P-3.
Όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να ήταν ο οδικός χάρτης υλοποίησης του προγράμματος αντί της μεθόδου που ακολουθήθηκε, ΕΚΤΟΣ βέβαια και εάν υπάρχουν παράγοντες που κανείς δεν ομολογεί, όπως για παράδειγμα η χρηματοδότηση μέσω FMS αλλά και ο φόβος του ΠΝ να «μπλέξει» με την εξέλιξη ενός προγράμματος υιοθετώντας την σίγουρη λύση της LM.
Αυτά προς το παρόν με την υπόσχεση να επανέλθουμε!
https://ptisidiastima.wordpress.com/2015/04/08/anfs-tr/
αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας (ΑΝΦΣ) P-3 συνεχίζεται και φυσικά μαζί της χάνεται όλο και περισσότερο η αλήθεια και η πραγματικότητα.
Έχουμε γράψει τόσες φορές για το θέμα στην Π&Δ τόσο σε καιρούς… ανύποπτους όσο και «άκρως ύποπτους», σε σημείο πλέον που κινδυνεύουμε να… γίνουμε γραφικοί αλλά το θέμα είναι εξαιρετικά σημαντικό και έτσι επανερχόμαστε τόσο εδώ στο blog όσο και στο περιοδικό.
* Πρώτα από όλα δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την επιχειρησιακή ανάγκη (δεν θα τολμούσαμε σε καμιά περίπτωση να κάνουμε κάτι τέτοιο, όπως άκρατα και ασυλλόγιστα κάνουν πάρα πολύ). Το θέμα βέβαια του επείγοντος, όπως προβάλεται και με δεδομένη την ολοκλήρωση του προγράμματος σε 7,5 χρόνια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
* Το κύριο και άκρως κρίσιμο ερώτημα σχετικά με τον εκσυγχρονισμό των P-3 παραμένει εάν τα Orion είναι τα κατάλληλα αεροπλάνα ναυτικής συνεργασίας (με όλες τις διαστάσεις των αποστολών MP, ASuW, ASW που χρειάζεται το ΠΝ) με το σκεπτικό ότι θα υπηρετήσουν για τα επόμενα (τουλάχιστον) 20 -25 χρόνια. Και το ρωτάμε αυτό με το γεγονός ότι το κόστος κτήσης είναι συνήθως λιγότερο από το 20% του κόστους «κύκλου ζωής».
* Να υπενθυμίσουμε ότι τα P-3B αποκτήθηκαν και πάλι κάτω από καθεστώς ανάγκης μετά το θανατηφόρο περιστατικό της συντριβής του HU-16B και με το τεράστιο ερωτηματικό από τότε για την καταλληλότητα των αεροσκαφών.
* Ο διαγωνισμός του 2009 για την απόκτηση νέου ΑΝΦΣ στόχευε στην απόκτηση ενός καινούργιου αεροσκάφους (5+1) και σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις (που ισχύουν ακόμη) ο προϋπολογισμός του προγράμματος (250 εκατ. ευρώ) δεν ήταν εντελώς «εκτός πραγματικότητας» για ένα μοντέλο αντίστοιχο των τουρκικών ATR 72 ASW.
* Οι προδιαγραφές του διαγωνισμού ΑΝΦΣ τότε περιέγραφαν σαφώς ένα πολύ διαφορετικό αεροπλάνο και είναι άξιο απορίας –αφού χρήματα φαίνεται να υπάρχουν τελικά- γιατί δεν επιδιώκεται και πάλι μια λύση στον άξονα ενός οικονομικού στην κτήση και χρήση αεροσκάφους ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ επιδίωξε το πρόγραμμα του τουρκικού ναυτικού με τα ATR 72 ASW. Η Thales μάλιστα σε συνεργασία με τους κατασκευαστές του αεροσκάφους έχει ολοκληρώσει πλήρως τον εξοπλισμό του συστήματος για λογαριασμό του TDK και είναι πάρα πολύ πιθανό ότι δεν θα χρειαστεί να (ξανα)πληρώσουμε την διαδικασία εάν κρατήσουμε τα ίδια υποσυστήματα. Εάν τώρα επιθυμούμε την «ανάπτυξη ενός ελληνικού συστήματος», όπως ευαγγελίζεται το ΠΝ με το πρόγραμμα των P-3 που υιοθετεί (και επιβεβαιώνει η Lockheed Martin με τις ελληνικές εταιρίες που συνεργάζεται), εάν μπορούμε να το πληρώσουμε τι ακριβώς μας εμποδίζει να ζητήσουμε μέσω διαγωνισμού το ίδιο πράγμα από τον οποιοδήποτε ανάδοχο επιδιώκει το ελληνικό πρόγραμμα;
* Με άλλα λόγια, η επένδυση (δυνητική) που επιδιώκουμε για τα P-3 εκτιμάται ότι είναι υπεραρκετή για την αγορά ενός συστήματος με καινούργια (που δεν είναι και η κυρίαρχη αντίρρηση για τα Orion) αλλά (κυρίως, ΚΥΡΙΩΣ) οικονομικότερα στη χρήση αεροσκάφη ως πλατφόρμες νέου ΑΝΦΣ.
* Είναι τόσο μεγάλο πλεονέκτημα ότι διαθέτουμε τις πλατφόρμες (P-3B) ώστε να «δενόμαστε» με ένα άκρως αντιοικονομικό αεροσκάφος (όπως έλεγε διαχρονικά το ΠΝ, ή η τωρινή ηγεσία έχει άλλη γνώμη) συγκριτικά με μια άλλη καταλληλότερη πλατφόρμα;
* Χρειαζόμαστε ένα ΑΝΦΣ που σχεδιάστηκε σε άλλες εποχές για ωκεάνια χρήση όταν δίπλα μας Ιταλοί αλλά κυρίως Τούρκοι (με τις ίδιες ακριβώς επιχειρησιακές ανάγκες) υιοθετούν δικινητήρια αεροπλάνα ATR 72;
* Ακόμη και εάν δεν θέλουμε να αναθέσουμε απ’ ευθείας στην Thales/Finmeccanica για μια λύση όπως τα τουρκικά ATR 72 ASW, υπάρχουν προφανώς και άλλες λύσεις από την Airbus Military (C235, C295), την Saab, την Boeing κ.ά.
* Ακόμη όμως και εάν θέλουμε τελικά (για λόγους που θα πρέπει κάποιος επιτέλους να εξηγήσει, και όχι να αοριστολογεί αφήνοντας το θέμα σε τροχιά… πλήρους ασάφειας όπως κάνει μέχρι τώρα η πολιτική ηγεσία του ΥΕΘΑ) στα P-3, προγράμματα αναβάθμισης/ εκσυγχρονισμού προσφέρουν τόσο τη Airbus Military όσο και η BAE Systems και πιθανά και άλλοι κατασκευαστές. Η απ’ ευθείας ανάθεση στην ΟΕΜ Lockheed Martin, έστω και εάν τελικά προσφέρει την καλύτερη και «ασφαλέστερη» (σημειώστε αυτή την παράμετρο) λύση, αν μη τι άλλο δεν συνάδει με την λειτουργία ενός σοβαρού κράτους.
* Με το πλαίσιο που εξελίσσεται η πρόταση που θα μπορούσε εκτονώσει πλέον την κατάσταση θα μπορούσε να είναι η παρακάτω:
Γενική συντήρηση (PDM) δυο P-3B για χρήση ως προσωρινή λύση 2-3 ετών.
Άμεση προκήρυξη δυο διαγωνισμών: ενός για τον εκσυγχρονισμό των P-3 (με δικαιολόγηση της διατήρησης της πλατφόρμας μέσω από συγκεκριμένη μελέτη «κόστους ζωής» και ενός για νέο ΑΝΦΣ.
Και στις δυο περιπτώσεις να ζητηθεί από τον ανάδοχο είτε η υλοποίηση προγράμματος εξέλιξης συστήματος ολοκλήρωσης εξοπλισμού αποστολής μέσω ελληνικών εταιριών ή η παράδοση των πηγαίων κωδίκων συστήματος ανοικτής αρχιτεκτονικής (κάτι που οι ευρωπαϊκές εταιρίες δέχονται να κάνουν).
Εμπλοκή της ΕΑΒ άμεσα ή έμμεσα στο κατασκευαστικό πρόγραμμα και άμεσα στην μετατροπή και εγκατάσταση του επιχειρησιακού εξοπλισμού στα νέα ΑΝΦΣ, ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ έκαναν και οι Τούρκοι.
Παράδοση του πρώτου νέου αεροσκάφους σε 24-36 μήνες (πλήρως εφικτό για κάποιες προτάσεις) και ολοκλήρωση του προγράμματος σε 72-84 μήνες, δηλαδή το χρονοδιάγραμμα του προγράμματος P-3.
Όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να ήταν ο οδικός χάρτης υλοποίησης του προγράμματος αντί της μεθόδου που ακολουθήθηκε, ΕΚΤΟΣ βέβαια και εάν υπάρχουν παράγοντες που κανείς δεν ομολογεί, όπως για παράδειγμα η χρηματοδότηση μέσω FMS αλλά και ο φόβος του ΠΝ να «μπλέξει» με την εξέλιξη ενός προγράμματος υιοθετώντας την σίγουρη λύση της LM.
Αυτά προς το παρόν με την υπόσχεση να επανέλθουμε!
https://ptisidiastima.wordpress.com/2015/04/08/anfs-tr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου