Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης
Ο υπουργός Δικαιοσύνης είπε, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, ότι αν η κυβέρνηση το αποφασίσει, εκείνος θα δώσει την άδεια για να συνεχισθεί η αναγκαστική εκτέλεση εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου από τους κατοίκους του Διστόμου, οι οποίοι έχουν...
εις χείρας των αμετάκλητη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς επιδικάζουσα υπέρ τους και εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου αποζημίωση για τις γερμανικές θηριωδίες.
Ας ρίξουμε, όμως, μια καλλίτερη ματιά στο όλον ζήτημα.
Η υπόθεση των Διστομιτών έφθασε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος με την απόφαση 11/2000 της τακτικής, όχι πλήρους, Ολομέλειας απαρτιζόμενης από 20 αρεοπαγίτες απεφάνθη ότι η πρωτόδικη και η εφετειακή απόφαση έχουν καλώς και ότι δεν υπήρχε θέμα ετεροδικίας για το Γερμανικό Δημόσιο. Συνεπώς, ορθώς είχεν εκδικασθεί η υπόθεση από τα ελληνικά δικαστήρια κατά του Γερμανικού Δημοσίου. Ακολούθησε αναγκαστική εκτέλεση της απόφασης, η οποία, όμως, διεκόπη ελλείψει άδειας του υπουργού Δικαιοσύνης, η οποία αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει εκτέλεση εις βάρος αλλοδαπού Δημοσίου.
Στην εν λόγω Ολομέλεια μετείχαν οι Στέφανος Ματθίας, Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Γεώργιος Βελλής, Θεόδωρος Τόλιας, Κωνσταντίνος Παπαλάκη, Εμμανουήλ Χαριτάκης, Ιωάννης Μυγιάκης, Αριστείδης Κρομμύδας, Ηλίας Βλάσσης, Κωνσταντίνος Τσαμαδός, Γεώργιος Ρήγος, Δημήτριος Ζέρβας, Δαμιανός Παπαθανάσης, Θεόδωρος Λαφαζάνος, Θεόδωρος Μπάκας, Γεώργιος Χριστόφιλος, Θεόδωρος Παπαγιαννάκης, Νικόλαος Γεωργίλης, Εισηγητής, Κωνσταντίνος Βαρδαβάκης, Ανδρέας Μοσχανδρέου και Δημήτριος Παπαμήτσος.
Η απόφαση εκδόθηκε με πλειοψηφία 15-5. Μειοψήφισαν οι Στέφανος Ματθίας, Αριστείδης Κρομμύδας, Γεώργιος Ρήγος, Θεόδωρος Μπάκας και Κωνσταντίνος Βαρδαβάκης.
Ακολούθησε άλλη παρεμφερής υπόθεση, οπότε ο Άρειος Πάγος, αντί να εμμείνει στην προηγούμενης απόφαση της Ολομέλειας, παρέπεμψε την υπόθεση στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, προκειμένου εκείνο να επιλύσει «το ζήτημα του χαρακτηρισμού ως γενικά παραδεγμένου κανόνα του διεθνούς δικαίου, της διατάξεως του άρθρου 11 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Ετεροδικία των Κρατών του 1972, που προβλέπει εξαίρεση από την ετεροδικία για αδικήματα που τελέστηκαν στο έδαφος του κράτους του forum από δράστη ευρισκόμενο στο έδαφος αυτό, ως πράξεις κυριαρχίας, καθώς και το ζήτημα αν η εξαίρεση αυτή καλύπτει, σύμφωνα με διεθνές έθιμο, αξιώσεις αποζημιώσεων από αδικήματα, που πηγάζουν μεν από καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται ένοπλες συγκρούσεις, πλήττουν όμως άτομα περιορισμένου κύκλου και συγκεκριμένου τόπου, που δεν έχουν σχέση με τις ένοπλες συρράξεις και δεν μετέχουν στις πολεμικές επιχειρήσεις». Και τούτο, μολονότι, επαναλαμβάνω, υπήρχε ήδη η απόφαση της Ολομέλειας με μεγάλη πλειοψηφία 15-5.
Και ω του θαύματος, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο εξέδωσε την απόφαση 06/2002, με την οποίαν απεφάνθη ότι
«στο παρόν στάδιο εξελίξεως του διεθνούς δικαίου εξακολουθεί να υφίσταται γενικώς παραδεγμένος κανόνας του δικαίου αυτού, κατά τον οποίο ένα Κράτος δεν δύναται να εναχθεί παραδεκτώς ενώπιον δικαστηρίου άλλου Κράτους για αποζημίωση από κάθε είδους αδικoπραξία που έλαβε χώρα στο έδαφος του forum και στην οποία εμπλέκονται με οποιονδήποτε τρόπο ένοπλες δυνάμεις του εναγομένου Κράτους, είτε σε καιρό πολέμου είτε σε καιρό ειρήνης». [ΣΗΜ: την απόφαση αυτή επικαλέσθηκε και το δικαστήριο της Χάγης, για να κάνει δεκτή την προσφυγή της Γερμανίας κατά της Ιταλίας που είχε επιτρέψει την εκτέλεση της απόφασης των Διστομιτών επί ιταλικού εδάφους].
Σημειώνεται ότι το ΑΕΔ έλαβε μεν υπόψη του την απόφαση 11/2000 της Ολομέλειας του ΑΠ, αλλά και τη μειοψηφία της, με την οποία και συνετάχθη. Στη μειοψηφία των 5 της απόφασης 11/2000 καταλέγεται ο Πρόεδρος του ΑΠ Ματθίας, Θεός σχωρέσ’ τον, ο οποίος ήταν και ένας από τους 5 που εξέδωσαν την παραπεμπτική απόφαση 131/2001. Οποία σύμπτωση. Έτσι, παρά τις υπέρ της αντίθετης άποψης γνώμες δεκάδων καθηγητών Πανεπιστημίων και έγκριτων εν γένει νομικών, το ΑΕΔ τσιμέντωσε το ζήτημα. Δεν είναι δυνατόν να φέρνει η ανεξάρτητη δικαστική εξουσία την ανεξάρτητη εκτελεστική εξουσία στη δύσκολη θέση να δώσει άδεια για κατάσχεση εις βάρος αλλοδαπού Δημοσίου.
Ενόψει όλων αυτών, με ποιο σκεπτικό κύριε υπουργέ η μεν κυβέρνηση θα αποφασίσει, σεις δε θα δώσετε άδεια κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων του Γερμανικού Δημοσίου επί ελληνικού εδάφους χωρίς να γίνουμε ρόμπα;
Σωτήριος Καλαμίτσης
Ταπεινός, πλην ακροδεκσιός, γραφιάς πάσχων ανιάτως από εσχάτως διαγνωσθείσα ακράτεια εμπαθείας και λαϊκισμού, επιστήθιος, όμως, φίλος του γιατρού Γωγούση, σφόδρα δε πιθανόν και επισκέπτης του εις οίκον ευγηρίας δι’ απόρους λόγω επαπειλούμενης εξώσεώς του από την ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος, όπου κατοικεί επ’ ενοικίω, Ιεράν τινά δηλονότι Μονήν του Αγίου ΄Ορους [Μεγάλη η Χάρη της]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου