Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης
Έγραφα την 20.10.2014, ήτοι σε ανύποπτο χρόνο, για την....
«αποδόμηση του κατά Μπένι δημοσίου συμφέροντος».\
http://taxalia.blogspot.gr/2014/10/blog-post_269.html
Αναφερόμουν στη μειοψηφία 8 δικαστών στην απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, με την οποίαν είχε κριθεί συνταγματικό το PSI ως εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Τη θυμήθηκα χθες που ο ΑΛΦΑς την έπεσε στον σύμβουλο κ. Παπαγεωργίου, ο οποίος εισηγήθηκε στο ΣτΕ την απόρριψη των προσφυγών των καναλαρχών ως απαράδεκτων. Όταν ο κ. Παπαγεωργίου πήρε θέση υπέρ της αντισυνταγματικότητος του PSI, ο ΑΛΦΑς δεν τον καταχέρισε.
Το δε μέγα αμάρτημα του κ. δικαστή ήταν ότι [άκουσον, άκουσον!] προσπάθησε να πείσει υπέρ της άποψής του και τους άλλους δικαστές. Ουάου!! Δηλαδή ρε φιλάρες πώς φαντάζεσθε ότι γίνονται οι διασκέψεις των δικαστηρίων; Εισηγείται ένας και οι άλλοι ψηφίζουν; Δεν γίνεται συζήτηση επί της εισηγήσεως; «Διάσκεψη» ονομάζεται η διαδικασία πριν από την έκδοση μίας απόφασης. Δεν αποκαλείται «ψηφοφορία».
Ας ξαναδιαβάσουμε, όμως, τη μειοψηφία οκτώ [8] δικαστών που με ακλόνητα επιχειρήματα αποδόμησαν τον Ντέπιουτη και το «συμφέρον» του. Οι μειοψηφίσαντες: ο νυν Πρόεδρος και τότε Αντιπρόεδρος Ν. Σακελλαρίου και οι Σύμβουλοι Γ. Παπαγεωργίου, Μ. Καραμανώφ, Δ. Αλεξανδρής, Γ. Ποταμιάς, Β. Καλαντζής, Μ. Σταματελάτου - Μπεριάτου, με τους οποίους συντάχθηκε και η Πάρεδρος Β. Μόσχου. Απεφάνθησαν, λοιπόν, οι μειοψηφήσαντες:
«25. Εν όψει δε όλων των προεκτεθέντων, η συμπερίληψη αυτή, η οποία είχε ως συνέπεια την αυτοδίκαιη ακύρωση των τίτλων τούτων, την απόσβεση των εξ αυτών δικαιωμάτων των αιτούντων και την αντικατάστασή τους με νέους τίτλους μικρότερης ονομαστικής αξίας και μακροτέρας λήξεως, παραβιάζει, όπως βασίμως προβάλλεται, τις προμνησθείσες συνταγματικές διατάξεις. Και τούτο: …..
Β) Διότι, παρά την εξαγγελία στην παρ. 11 του άρθρου πρώτου του ίδιου του ν. 4050/2012 ότι οι διατάξεις του άρθρου αυτού «αποσκοπούν στην προστασία υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος», δεν προκύπτει ούτε από τις λοιπές ρυθμίσεις του άρθρου αυτού, καθ’ εαυτές, ούτε από τις προσβαλλόμενες πράξεις, ότι με τη συμπερίληψη των ομολόγων των αιτούντων σε αυτές (ρυθμίσεις και πράξεις) εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον.
Πιο συγκεκριμένα: Στην αιτιολογική έκθεση του ν. 4050/2012, αφού γίνεται αναφορά στην ραγδαία επιδείνωση των δημόσιων οικονομικών και στον εντεύθεν αποκλεισμό της χώρας από τις διεθνείς αγορές, στην επιδείνωση της ύφεσης και της αναλογίας του δημοσίου χρέους προς το Α.Ε.Π. και στις επιτακτικές ταμειακές ανάγκες του δημοσίου των αμέσως επομένων ετών, κρίνεται ότι «επιβάλλεται μια ουσιαστική αναδιάταξη του δημοσίου χρέους» ώστε αυτό «να καταστεί βιώσιμο τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα» (γίνεται δε επίκληση των προπεριγραφεισών αποφάσεων των Συνόδων Κορυφής της Ευρωζώνης περί συμβολής των ιδιωτών επενδυτών «στην επίλυση του προβλήματος βιωσιμότητας του χρέους της Ελλάδας»).
Κρίσιμο, όμως, μέγεθος για τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους δεν αποτελεί το ύψος του δημοσίου χρέους μιας χώρας, καθ’ εαυτό, ως απόλυτο δηλαδή μέγεθος, αλλά, κατά το άρθρο 126 της Σ.Λ.Ε.Ε., η αναλογία αυτού προς το Α.Ε.Π. (στη βελτίωση της οποίας εν προκειμένω αναφέρεται και η δήλωση της Συνόδου κορυφής του Eurogroup της 26.10.2011), όπως επίσης και άλλα ποιοτικά στοιχεία, όπως λ.χ. ο χρόνος εξοφλήσεως των επιμέρους απαιτήσεων που συγκροτούν το δημόσιο χρέος, και συνεπώς η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, χάριν της οποίας επιχειρείται η αναδιάταξη αυτού με τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις, συναρτάται αναγκαίως με την (αυξητική ή έστω ολιγότερο πτωτική) πορεία του Α.Ε.Π. - ζήτημα, όμως, για το οποίο δεν παρέχεται κανένα στοιχείο από τις προπαρασκευαστικές εργασίες του νόμου - καθώς επίσης και με την προθεσμία εξοφλήσεως των τροποποιουμένων ομολόγων, η οποία, όμως, ως προς σημαντικό ποσοστό (το 1/3 περίπου) του ανεξόφλητου κεφαλαίου αυτών (57 δις περίπου) λήγει πολλά έτη μετά το επίμαχο εγχείρημα, μεταξύ των ετών 2020 - 2042 (βλ. το παράρτημα της Π.Υ.Σ. 5/24.2.2012).
Εξ άλλου, ολίγους μήνες μετά την δυνάμει του ν. 4050/2012 τροποποίηση τίτλων, το ύψος του δημοσίου χρέους αυξήθηκε εκ νέου κατά 109,1 δισ. ευρώ συνεπεία της παρασχεθείσας νέας δανειακής διευκόλυνσης προς την Ελλάδα και, σύμφωνα με τους οικείους πίνακες της Eurostat, ανήλθε σε ποσοστό 149,2 % του Α.Ε.Π. (δεύτερο τρίμηνο 2012), 151,9% (τρίτο τρίμηνο 2012) και 156,9 % (τέταρτο τρίμηνο 2012), ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2013 ανήλθε σε ποσοστό 160,3 % του Α.Ε.Π. με τάση περαιτέρω επιδείνωσης. Περαιτέρω, πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν ότι η ίδια η αιτιολογική έκθεση του νόμου, ως στοιχείο της σοβαρής οικονομικής κρίσεως της χώρας αναφέρει τον υφιστάμενο ήδη προ του ν. 4050/2012 αποκλεισμό της από τις διεθνείς αγορές.
Η πρόβλεψη, εν τούτοις, με το άρθρο πρώτο του ν. 4050/2012, κανόνων συλλογικής δράσεως εφαρμοστέων επί τίτλων εκδοθέντων χωρίς τέτοια πρόβλεψη και η εφαρμογή περαιτέρω των κανόνων αυτών με τις προσβαλλόμενες πράξεις έχουν ήδη πλήξει καίρια για το μέλλον την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, και ως εκ τούτου, αντιστρατεύονται ευθέως το δημόσιο συμφέρον, δοθέντος ότι η εφαρμογή κανόνων συλλογικής δράσεως ακόμη και επί ομολόγων εκδοθέντων με σχετική πρόβλεψη (λ.χ. κατά το αγγλικό δίκαιο) χαρακτηρίζεται στις διεθνείς αγορές ως «πιστωτικό γεγονός», ως πιστωτικό δε γεγονός χαρακτηρίστηκε η εν προκειμένω εφαρμογή από την Ελλάδα κανόνων συλλογικής δράσεως επί των επίμαχων ομολόγων που εκδόθηκαν χωρίς τέτοια πρόνοια, όπως προκύπτει από την απόφαση της 9.3.2012 της Επιτροπής Αποφάσεων του I.S.D.A., στο οποίο αναφέρεται και το Ελληνικό Δημόσιο στο έγγραφο 2/92745/0023Α/8.2.2013 προς το Δικαστήριο.
Ειδικότερα δε, η -αποτελούσα και το αντικείμενο της συγκεκριμένης διαφοράς- συμπερίληψη, μεταξύ των τροποποιηθέντων τίτλων, και των ομολόγων εκείνων, των οποίων οι δικαιούχοι (όπως οι αιτούντες) δεν συνήνεσαν στην τροποποίησή τους με τους κανόνες συλλογικής δράσεως του ν. 4050/2012, παραβλάπτει, κατ’ εξοχήν, το δημόσιο συμφέρον, αφού η πιστοληπτική ικανότητα της Χώρας πλήσσεται -και πράγματι επλήγη, κατά τα ανωτέρω- ακριβώς λόγω της συμπεριλήψεως αυτής, της επιβολής, δηλαδή, στους ως άνω δικαιούχους, μέσω των εν λόγω κανόνων, βλαπτικών για τις απαιτήσεις τους αποφάσεων άλλων δανειστών.
Τέλος, υπό την εκδοχή ότι η επίμαχη τροποποίηση τίτλων καταλαμβάνει και τα ομόλογα που χορηγήθηκαν δυνάμει του άρθρου 27 του ν. 3867/2010 σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα που προμηθεύουν ιατροτεχνολογικό υλικό σε νοσοκομεία προς εξόφληση απαιτήσεών τους έναντι των νοσοκομείων αυτών, η εν λόγω τροποποίηση τίτλων αντιστρατεύεται και τον δημόσιο σκοπό της εύρυθμης λειτουργίας των νοσοκομείων και της προστασίας της δημόσιας υγείας, χάριν της οποίας, κατά την αιτιολογική έκθεση του ανωτέρω νόμου, χορηγήθηκαν στα εν λόγω πρόσωπα τα ομόλογα αυτά. Ομοίως δε, και προκειμένου περί των ομολόγων που κατέχονται από οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης ή άλλα δημόσια νομικά πρόσωπα, η εν λόγω τροποποίηση αντιστρατεύεται τους θαλπομένους από τα ανωτέρω νομικά πρόσωπα δημοσίους σκοπούς….»
Όσο για τον υπουργό Δικαιοσύνης της δεύτερης πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης, εκείνος επεμβαίνει την κατάλληλη στιγμή, για να φρονιματίσει τους άτακτους δικαστικούς λειτουργούς. Έφεση στην πειθαρχική απόφαση Ντογιάκου, για να του επιβληθεί ποινή που θα τον εξοστράκιζε από τη θέση του προϊσταμένου της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών. Τώρα διέταξε πειθαρχική έρευνα για το ροζ σκάνδαλο δικαστή του ΣτΕ, ο οποίος φέρεται να είναι υπέρ του παραδεκτού των προσφυγών των καναλαρχών. Τί να τον ενόχλησε, άραγε, περισσότερο; Η συζυγική απιστία ή η προώθηση δικαστίνας, στην οποία έδωσε τα θέματα των εξετάσεων;
Στις προγραμματικές δηλώσεις της πρώτης πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης είχε πει «θα δώσω άδεια για την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης των Διστομιτών σε βάρος του γερμανικού Δημοσίου». Μέχρι τώρα τίποτε. Μη μου πει ότι στις 20.09.2015 ο κ. Παρασκευόπουλος δεν υποσχέθηκε να δώσει την άδεια, εξ ου και νομιμοποιείται να την έχει ξεχάσει! Κουνιόμαστε εκεί που μας παίρνει! Κλασική συμπεριφορά πολιτικού!
Σώτος
