Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης
Παραιτήθηκε επί τέλους ο εκ των πιο ανήθικων πολιτικών στην ελληνική ιστορία. Έριξε δύο κυβερνήσεις για να διαλύσει το Έθνος και το κόμμα. Το πρώτο, ευτυχώς, δεν το κατάφερε. Στο δεύτερο μεγαλούργησε. Είναι αυτός που νομιμοποίησε τις επαίσχυντες πράξεις του ΓΑΠ απλώς για την καρέκλα, για την οποία δεν δίστασε να...
θυσιάσει ακόμη και το ένα του μάτι. Είναι αυτός που επέτρεψε σε τύπους, όπως ο Σουλτς, αφ’ ενός να λοιδορούν τη Δημοκρατία και την ελευθερία των λαών της Ευρώπης να επιλέγουν την κυβέρνησή τους αφ’ ετέρου να προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία του προχθεσινού δημοψηφίσματος με απαξιωτικές αναφορές όπως αυτή:
«Πιστεύω ότι πρέπει αύριο και μεθαύριο ήδη να μιλήσουμε για μέτρα ανθρωπιστικής βοήθειας. Δεν επιτρέπεται να μην λαμβάνουν φαγητό τα παιδιά στα νηπιαγωγεία ή συνταξιούχοι να μην μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους. Πρέπει να αποφύγουμε εικόνες όπως αυτή του συνταξιούχου που κλαίει διότι δεν μπορεί να αγοράσει φάρμακα για την άρρωστη γυναίκα του, επειδή δεν μπορεί να πάρει χρήματα από τα ΑΤΜ. Η ΕΕ πρέπει να βοηθήσει ώστε να μην πρέπει οι φτωχότεροι των φτωχών να πληρώσουν για τον φανατισμό».
Αλλά σήμερα δεν ήθελα να γράψω για τον Αντώνη. Ήθελα να γράψω για άλλα πράγματα, πιο ουσιαστικά. Όμως, αυτά τα άλλα πράγματα συνδέονται άρρηκτα με τα πεπραγμένα του εν λόγω ανδρός, πυγμαίου το δέμας. Συνδέονται με τη διάλυση της μεσαίας τάξης της πατρίδας για χάρη των νταβατζήδων και με την υποδούλωση της χώρας στους δανειστές της, από την οποία θα βγούμε, αν βγούμε, με πολύ κόπο παρά το μεγαλειώδες 61,38% του ελληνικού λαού που έστειλε ένα ηχηρό ΟΧΙ στους Μερκελοσουλτσογιουνκερονταισλε
Διάβαζα που λέτε προχθές άρθρο του κ. Όμηρου Εμμανουηλίδη στην εφημερίδα «Αγορά» του αναδυόμενου συγκροτήματος Χατζηνικολάου. Τίτλος του: «Όλη η αλήθεια για τις καταθέσεις». Το άρθρο χωρίζεται σε 10 «ερωτήσεις-απαντήσεις», για να ενημερώσει, υπολαμβάνω, με λεπτομέρεια τους αναγνώστες. Διαβάζοντας μία προς μία τις ερωτήσεις-απαντήσεις έμεινα με την εντύπωση ότι δεν υπάρχει διέξοδος και ότι οι καταθέσεις θα χαθούν με κάποιο κούρεμα. Έμεινα στο τέλος με την πικρή γεύση ορισμένων «αληθειών», αφού το άρθρο καταλήγει ως εξής: «Πώς ανοίγουν οι τράπεζες, αν δεν υπάρξει συμφωνία; Σε περίπτωση μη συμφωνίας και εκκαθάρισης, με έξοδο από την ευρωζώνη, τα πιστωτικά ιδρύματα θα ανοίξουν αναγκαστικά σε άλλο νόμισμα». Δηλαδή, το άρθρο με έστελνε κατ’ ευθείαν να ψηφίσω «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα, αν έχω ευρώ στην τσέπη μου και φρονώ ότι δεν πρέπει να τα αποχωριστώ.
Γύρισα στην αρχή του άρθρου, επειδή μου είχαν κάνει εντύπωση ορισμένα μεγέθη. Γράφει, λοιπόν, ο κ. Εμμανουηλίδης:
- φόβοι για ενδεχόμενα προβλήματα με τις καταθέσεις τούς τελευταίους μήνες οδήγησαν στην απόσυρση καταθέσεων, με αποτέλεσμα € 54 δισ. να βρίσκονται εκτός τραπεζικού συστήματος, αλλ’ εντός της χώρας.
- οι καταθέσεις στις τράπεζες αυτή τη στιγμή είναι περίπου € 120-125 δισ. και τα κόκκινα δάνεια άνω των € 100 δισ.
- οι ελληνικές τράπεζες οφείλουν περίπου € 90 δισ. που έχουν λάβει μέσω του ELA και € 35 δισ. που έχουν λάβει απ’ ευθείας από την ΕΚΤ.
Συμπέρασμα: οι τράπεζες οφείλουν € 125 δισ. που πήραν από την ΕΚΤ και έχουν καταθέσεις ύψους € 125 δισ. Έχουν, όμως, δώσει και € 100 δισ. μη εξυπηρετούμενα δάνεια [θαλασσοδάνεια, δάνεια άνευ εξασφαλίσεων για διάφορους λόγους]. Τους μένουν € 25 δισ., τα οποία δεν υπάρχουν σε μορφή φυσικού χρήματος, με δεδομένο ότι όλο το τραπεζικό σύστημα διέθετε την 06.07.2015 € 1 δισ. ρευστό. Άρα; Άρα, τα εναπομένοντα € 24 δισ. αντιπροσωπεύουν δάνεια εξυπηρετούμενα, αλλά ευρισκόμενα και πάλι εκτός των θησαυροφυλακίων των τραπεζών.
Τους μένουν όμως πράγματι € 25 δισ.; Αφού έχουν καταθέσεις € 125 δισ., αν τις δώσουν στην ΕΚΤ, εξοφλούν και μένουν με μηδέν καταθέσεις, ενώ εξακολουθούν να οφείλουν € 125 δισ. στους καταθέτες. Έχουν στη συνέχεια λαμβάνειν τουλάχιστον € 100 δισ. από μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ώστε να επιστρέψουν τις καταθέσεις κάποτε. Πρέπει, όμως, να υπάρχουν και εξυπηρετούμενα δάνεια. Πόσα είναι αυτά; Πόσα εισπράττουν ημερησίως από τα εξυπηρετούμενα; Ή μήπως δεν έχουν εξυπηρετούμενα δάνεια; Αν δεν έχουν, βρίσκονται στο μείον € 25 δισ. Και η ανακεφαλαιοποίηση που έγινε κύριε; Κάτι σημαντικό μού διαφεύγει ή πάμε για μία ακόμη ανακεφαλαιοποίηση; Αλλά κι’ αν δεν πάμε σε νέα ανακεφαλαιοποίηση, μήπως μέχρις σήμερα κεφαλαιοποιήσαμε τις τράπεζες για να αποδώσουν τις καταθέσεις, επειδή δεν μπορούν να εισπράξουν τα δάνεια που χορήγησαν; Μακάριοι οι δανεισθέντες απλώς ή μου διαφεύγει κάτι ακόμη; Αν δεν μου διαφεύγει, ποιός θα πληρώσει γι’ αυτό το έγκλημα;
Σωτήριος Καλαμίτσης
Ταπεινός, πλην ακροδεκσιός νεομπολσεβίκος και δραχμολάγνος, γραφιάς πάσχων ανιάτως από εσχάτως διαγνωσθείσα ακράτεια εμπαθείας και λαϊκισμού, επιστήθιος, όμως, φίλος του γιατρού Γωγούση, σφόδρα δε πιθανόν και επισκέπτης του εις οίκον ευγηρίας δι’ απόρους λόγω επαπειλούμενης εξώσεώς του από την ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος, όπου κατοικεί επ’ ενοικίω, Ιεράν τινά δηλονότι Μονήν του Αγίου ΄Ορους [Μεγάλη η Χάρη της]
Υ.Γ. Βάζω στοίχημα ότι μετ’ ου πολύ κάποιος ανεγκέφαλος θα βγει και θα μας πει ότι «ο Σαμαράς αποτελεί εθνικό κεφάλαιο».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου