Απέναντι μας, μία σπείρα ανηλίκων. Στην περίπτωση αυτή δεν μιλάμε για μια παιδική αταξία, ούτε για κάποιο σπασμένο τζάμι από απερισκεψία της στιγμής αλλά για πάνω από πενήντα σπασμένα αυτοκίνητα, κλοπές, καταστροφές και ένα φορτηγό γεμάτο εμπορεύματα που εκλάπη, οδηγώντας τον ιδιοκτήτη του τελικά στο κλείσιμο της επιχείρησής του. Έναν άνθρωπο που δεν έχασε απλώς ένα όχημα αλλά τον σιωπηλό κόπο ετών, την αξιοπρέπειά του και το ψωμί της οικογένειάς του.
Ύστερα από κάμποσες ώρες ήρθε η ετυμηγορία.
Αθώοι λόγω ηλικίας.
Και εκεί, μέσα στο δικαστικό μέγαρο, δεν ένιωσες απλώς απογοήτευση μα κάτι πιο βαρύ. Σαν να σου λέει το ίδιο το σύστημα κατάματα "η ζημιά σου δεν έχει τελικά ιδιαίτερη σημασία."
Οι παθόντες έτρεχαν πέντε φορές σε δικαστήρια μέσα σε βάθος ετών, άνθρωποι που άφησαν τις δουλειές τους, που πλήρωσαν εισιτήρια για να ταξιδέψουν, που έκλεισαν ξενοδοχεία, που προσέλαβαν δικηγόρους, που έχασαν μεροκάματα. Άλλοι ήρθαν από την άλλη άκρη της χώρας ενώ άλλοι από το εξωτερικό. Κανείς δεν το ήθελε, απλά αν δεν εμφανίζονταν, τους περίμενε πρόστιμο απουσίας και νέες συνέπειες. Το σύστημα ήταν αμείλικτο μαζί τους στην υποχρέωση παρουσίας στην δίκη.
Όμως όταν ήρθε η ώρα της ουσίας, όταν ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί έστω στοιχειωδώς η αίσθηση του δικαίου, τότε ξαφνικά όλα εξατμίστηκαν μέσα σε μία λέξη "ανήλικοι".
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι γιατί έχουμε αρχίσει να μπερδεύουμε τον πολιτισμό με την απουσία ευθύνης. Ναι, μια κοινωνία οφείλει να προστατεύει τα παιδιά της από τον ισόβιο στιγματισμό. Ναι, ένας δεκαπεντάχρονος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ακριβώς όπως ένας σκληρός εγκληματίας 40 ετών. Αυτό είναι στοιχείο ουσιαστικής ανθρωπιάς αλλά άλλο είναι η ανθρωπιά και άλλο είναι η κοινωνική παράνοια.
Όταν μια οργανωμένη ομάδα διαλύει περιουσίες, οδηγεί ανθρώπους στην οικονομική καταστροφή και τελικά το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι ουσιαστικά κανείς δεν φέρει πραγματική ευθύνη, τότε η κοινωνία αρχίζει να σαπίζει από μέσα.
Ο νομοταγής πολίτης βλέπει πλέον κάτι τρομακτικό, ότι ο μόνος που τιμωρείται σταθερά είναι ο ίδιος. Εκείνος που πληρώνει φόρους, εκείνος που εμφανίζεται υποχρεωτικά στο δικαστήριο, εκείνος που χάνει χρήματα και χρόνο, εκείνος που βλέπει την περιουσία του κατεστραμμένη, εκείνος που μένει χωρίς αποζημίωση, εκείνος που καλείται στο τέλος να "κατανοήσει".
Έτσι γεννιέται η μεγάλη κοινωνική αποσύνθεση. Την στιγμή που οι άνθρωποι αρχίζουν να χάνουν την πίστη τους ότι υπάρχει ισορροπία μεταξύ πράξης και συνέπειας. Χωρίς αυτή την ισορροπία δεν υπάρχει Δικαιοσύνη παρά μόνο απλή διαχείριση φακέλων και υποθέσεων.
Όταν ο πολίτης φύγει από μια δικαστική αίθουσα νιώθοντας περισσότερο μόνος, περισσότερο αβοήθητος και περισσότερο αόρατος από όταν μπήκε, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο νομικό αλλά βαθιά υπαρξιακό για μια ολόκληρη κοινωνία που εθελοτυφλεί από κούφιες και κενού περιεχομένου έννοιες.
Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου