Την νύχτα δεν είχα κοιμηθεί ούτε ένα λεπτό. Την πέρασα κοιτώντας την λαμαρίνα του πάνω από εμένα κρεβατιού… Σκεπτόμουνα… Συμπλήρωνα 853 ημέρες στην φυλακή! Μια ζωή! Σήμερα θα περνούσε από το «Συμβούλιο Αναστολών» η αίτηση μου για αποφυλάκιση - σύμφωνα με.... τον «νόμο Παρασκευόπουλου - ενάμιση χρόνο πριν την πλήρη έκτιση της ποινής που μου είχε επιβάλει το Εφετείο.
Όλες τις προϋποθέσεις του νόμου – μετά τις δύο επεμβάσεις στην καρδιά μου και έντεκα αγγειοπλαστικές - τις είχα, αλλά πλέον δεν ήμουν σίγουρος για τίποτα…
Στις 12 πήρα την Σταυρούλα, που είχε ανοικτή γραμμή με τους δικηγόρους και μου έφυγε από τα χέρια το τηλέφωνο.
-Βγήκε η απόφαση. Ελεύθερος! Τέλος η δοκιμασία!
Χίλια μυρμήγκια στο κεφάλι μου. Η καρδιά μου κόντευε να βγει έξω από το πουκάμισο μου…
-Χίλια ευχαριστώ ρε Σταυρούλα. Πες μου πως έγινε;
-Το πρωί πήγε στα δικαστήρια η Αλέκα, η δικηγόρος σου, τα χαρτιά ήταν πλήρη και αποφάσισαν μαζί με άλλους την υφ όρον απόλυση σας, σύμφωνα με τον νόμο Παρασκευόπουλου! Αν προλάβουν όλα τα τυπικά, θα βγείτε σήμερα! Επί τέλους!
-Βγήκε η απόφαση. Ελεύθερος! Τέλος η δοκιμασία!
Χίλια μυρμήγκια στο κεφάλι μου. Η καρδιά μου κόντευε να βγει έξω από το πουκάμισο μου…
-Χίλια ευχαριστώ ρε Σταυρούλα. Πες μου πως έγινε;
-Το πρωί πήγε στα δικαστήρια η Αλέκα, η δικηγόρος σου, τα χαρτιά ήταν πλήρη και αποφάσισαν μαζί με άλλους την υφ όρον απόλυση σας, σύμφωνα με τον νόμο Παρασκευόπουλου! Αν προλάβουν όλα τα τυπικά, θα βγείτε σήμερα! Επί τέλους!
Αμέσως πήρα τηλέφωνο την Ελένη… Η συγκίνηση μεγάλη. Θα επέστρεφα στο σπίτι μετά από δύο χρόνια, πέντε μήνες και μία ημέρα στην κόλαση! Εξιλαστήριο θύμα; Ή μήπως για να ολοκληρωθεί κάποιος βρώμικος σχεδιασμός; 853 ημέρες χαμένες! Και μια καρδιά σμπαράλια…
-Ξεκινάμε να έρθουμε να σε πάρουμε. Ετοιμάσου, μου είπε η Ελένη και η φωνή της έτρεμε……
Γύρισα τρέχοντας στο κελί Β9. Όλοι πανηγύριζαν….
Με κάλεσαν στην Γραμματεία. Κατέβηκα τρέχοντας. Μου έδωσαν το «ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΡΙΟ» (υπογραφή : Αναστάσιος Παπαδόπουλος), το οποίο συνόδευσαν με λόγια θερμά…
Στις τρεις και μισή άνοιξε με θόρυβο η πόρτα του κελιού και άκουσα την φωνή του δεσμοφύλακα.
-Ελάτε κύριε Δήμαρχε. Πάρτε τα πράγματα σας.
Σηκώθηκα και φίλησα ένα – ένα τους συγκρατούμενους μου. Είδα μάτια υγρά. Πήρα τον σάκο στον ώμο, γύρισα και κοίταξα το κελί, που είχα περάσει τόσο άδικα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Έκανα τον σταυρό μου και βγήκα…
Κάποιος άρχισε να τραγουδάει χαμηλόφωνα:
-«Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω
και μια πέτρα για να ξαποστάσω,
τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω, απ όσα πέρασα».
-Ευχαριστώ, ρε μάγκα, απάντησα και ακολούθησα τον δεσμοφύλακα…
Στις τρεις και μισή άνοιξε με θόρυβο η πόρτα του κελιού και άκουσα την φωνή του δεσμοφύλακα.
-Ελάτε κύριε Δήμαρχε. Πάρτε τα πράγματα σας.
Σηκώθηκα και φίλησα ένα – ένα τους συγκρατούμενους μου. Είδα μάτια υγρά. Πήρα τον σάκο στον ώμο, γύρισα και κοίταξα το κελί, που είχα περάσει τόσο άδικα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Έκανα τον σταυρό μου και βγήκα…
Κάποιος άρχισε να τραγουδάει χαμηλόφωνα:
-«Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω
και μια πέτρα για να ξαποστάσω,
τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω, απ όσα πέρασα».
-Ευχαριστώ, ρε μάγκα, απάντησα και ακολούθησα τον δεσμοφύλακα…
Στο ισόγειο, χαιρέτησα τους υπαλλήλους που ήταν στον διάδρομο, όλοι χαμογελαστοί, μου άνοιξαν την πόρτα της φυλακής, γύρισα, έριξα μια ματιά πίσω και βγήκα έξω!
Στον καθαρό αέρα! Στον ήλιο τον λαμπρό! Μισόκλεισα τα μάτια για να δω. Ακολούθησε πανικός! Φιλιά με την Ελένη και ένα κουβάρι με τα παιδιά του γραφείου, με δημοτικούς συμβούλους, φίλους πολλούς… Ευχές, κατάρες, όλα μαζί.
Ανέπνευσα βαθιά. Ο αέρας ήταν διαφορετικός… Καθαρός!
Σήκωσα το βλέμμα. Μπορούσα να βλέπω μακριά! Έβλεπα τον ορίζοντα! Δεν είχα μπροστά μου τοίχο! Τι ευτυχία….
Στον καθαρό αέρα! Στον ήλιο τον λαμπρό! Μισόκλεισα τα μάτια για να δω. Ακολούθησε πανικός! Φιλιά με την Ελένη και ένα κουβάρι με τα παιδιά του γραφείου, με δημοτικούς συμβούλους, φίλους πολλούς… Ευχές, κατάρες, όλα μαζί.
Ανέπνευσα βαθιά. Ο αέρας ήταν διαφορετικός… Καθαρός!
Σήκωσα το βλέμμα. Μπορούσα να βλέπω μακριά! Έβλεπα τον ορίζοντα! Δεν είχα μπροστά μου τοίχο! Τι ευτυχία….
Χαιρέτησα δημοσιογράφους και φωτογράφους και μπήκα στο μικρό RENAULT της Ελένης. Σε μισή ώρα ήμασταν στο σπίτι.
Κατέφθασαν σχεδόν αμέσως φίλοι, συνεργάτες, δημοτικοί σύμβουλοι… Σκηνές που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ.
Αργά την νύχτα αποχαιρέτησα και τον τελευταίο. Γέμισα ένα ποτήρι ουίσκι και το ήπια μονορούφι… Ζαλίστηκα. Είχα να πιω ουίσκι 853 ημέρες και ακόμη πιο δύσκολες 852 νύχτες…
Σκέφθηκα ότι είχα βρει την ελευθερία μου, αλλά είχα χάσει την υγεία μου! Και με είχαν με βρώμικο τρόπο, απομακρύνει από την πολιτική κονίστρα… Δολοφόνοι…
Κατέφθασαν σχεδόν αμέσως φίλοι, συνεργάτες, δημοτικοί σύμβουλοι… Σκηνές που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ.
Αργά την νύχτα αποχαιρέτησα και τον τελευταίο. Γέμισα ένα ποτήρι ουίσκι και το ήπια μονορούφι… Ζαλίστηκα. Είχα να πιω ουίσκι 853 ημέρες και ακόμη πιο δύσκολες 852 νύχτες…
Σκέφθηκα ότι είχα βρει την ελευθερία μου, αλλά είχα χάσει την υγεία μου! Και με είχαν με βρώμικο τρόπο, απομακρύνει από την πολιτική κονίστρα… Δολοφόνοι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου