Ο Κάθετος διάδρομος είναι μια ιδέα της αμερικάνικης πρεσβείας το μακρινό 2010. Ήταν ένα νέο σχέδιο που σκοπός του ήταν να διαφοροποιηθούν οι πηγές ενέργειας της ανατολικής Ευρώπης που ήταν μονοδιάστατα εξαρτημένες από την Ρωσία. Την ιδέα την άρπαξε η κυβέρνηση Γιωργάκη που κατάλαβε αμέσως τη δυναμική της (βασικά της το είπε ο πρέσβης, ας τολμούσε να κάνει κι αλλιώς).
Το σχέδιο πατούσε από την μία στην κατάρρευση της προηγούμενης μεγάλης ιδέας, του αγωγού Αλεξανδρούπολη-Μπουργκάς και από την άλλη στον αγωγό αερίου ΙGB που συνέδεε Ελλάδα-Βουλαγαρία. Ο αγωγός αυτός είχε αποφασιστεί το 2009, όταν ο Κωστάκης ο Καραμανλής έλπιζε ακόμα ότι θα αποτελέσει προοίμιο για τον πετρελαϊκό αγωγό Αλεξανδρούπολη-Μπουργκάς.
Φρούδες οι ελπίδες του, αλλά και η δόξα για τον αγωγό αφού τον έφτιαξε ο Γιωργάκης.
Πράγματι, η κοινοπραξία ICGB AD (μεταξύ της βουλγαρικής BEH και της κοινοπραξίας ΔΕΠΑ/Edison-IGI Poseidon) για τη μελέτη, χρηματοδότηση και κατασκευή του αγωγού IGB (Κομοτηνή – Στάρα Ζαγόρα) ιδρύθηκε το 2011. Ο Γιωργάκης και η υπ. Περιβάλλοντός του (δεν θυμάμαι το όνομά της) είχαν κάνει πολύ γερό λόμπινγκ στις Βρυξέλλες και κατάφεραν να τον εντάξουν στις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, εντάσσοντάς τον στον λεγόμενο Νότιο Διάδρομο (Southern Gas Corridor), ο οποίος είχε στόχο την τροφοδοσία της Ευρώπης με μη-ρωσικό αέριο (από το Αζερμπαϊτζάν και τη Μεσόγειο).
Αυτή η μεταστροφή άνοιξε τον δρόμο για τη διασύνδεση του μελλοντικού αγωγού TAP με κάθετες οδεύσεις προς τα Βαλκάνια.
Τεσπα, μετά πήγαμε στις κάλτσες, ήρθε και η κρίση, και το 2014 η τιμημένη κυβέρνηση Σαμαρά, κατανοώντας και αυτή το σημαντικό διεθνοπολιτικό φορτίο ενός κάθετου αγωγού (της το είχε σφυρίξει ο πρέσβης οπότε ας έκανε κι αλλιώς), άρχισε με πολύ μεγάλη επιτυχία να σπρώχνει το σχέδιο του κάθετου διαδρόμου. Προσέξτε ότι τότε, το 2011, ήταν που πρωτοπαρουσιάστηκε η ιδέα ότι η Βόρεια Ελλάδα δεν πρέπει να είναι μόνο σημείο διέλευσης αγωγών που έρχονται από την Τουρκία, αλλά και πύλη εισόδου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), το οποίο θα μπορούσε να προέρχεται από διάφορες πηγές, πχ Αλγερία, Κατάρ αλλά και ΗΠΑ.
Τότε τέθηκαν οι πρώτες σκέψεις για πλωτό σταθμό επαναεριοποίησης (FSRU) ανοιχτά της Αλεξανδρούπολης, ο οποίος θα λειτουργούσε συμπληρωματικά με τον IGB για να στέλνει αέριο βόρεια.
Παρένθεση. Τα σχέδια αυτά τότε φαίνονταν αστεία. Το κόστος του αερίου από το Αζερμπαϊτζάν (να μην πούμε για το ρώσικο) μέσω ΤΑP θα ήταν πολύ πολύ μικρότερο. Γιατί να δώσουμε λεφτά για τόσο ακριβές υποδομές ώστε να αποθηκεύουμε πολύ ακριβότερο αέριο που έρχεται με πολύ ακριβά πλοία μεταφοράς LNG από τόσο μακριά; Ποιος θα το αγοράσει;;;; Τόσα ξέραμε, τόσα λέγαμε. Τέλος παρένθεσης.
Δυστυχώς, η δόξα της ευρωπαϊκής εκκίνησης του σχεδίου δεν ανήκει στο Γιωργάκη, που τόσο κόπιασε για αυτό. Ναι, η Ιστορία είναι άδικη, αλλά όλα τα οφείλουμε στην κυβέρνηση του μας-πρόκοψες-την-πρώτη-φορά-αριστερά-και-θες-να-ξαναγίνεις-ΠΘ-τρομάρα-σου, του Αλ6 του Τσίπρα. Γιατί ήταν 2014 όταν υπογράφηκε το πρώτο μνημόνιο συνεργασίας Ελλάδας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας στις Βρυξέλλες.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αγκάλιασε και ενσωμάτωσε αμέσως το σχέδιο στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας CESEC (Central and South-Eastern European Energy Connectivity), η οποία ιδρύθηκε στις αρχές του 2015 με στόχο τη διαφοροποίηση των πηγών και οδεύσεων φυσικού αερίου στην περιοχή, στο φόντο της πρώτης Ουκρανικής κρίσης και της ενεργειακής ανασφάλειας που δημιούργησε (ενώ, σύμφωνα με τα χρέπια που μας κυβερνάνει, η απίστευτη βλακεία του πολέμου στο Ιράν δεν προκάλεσε τίποτε).
Κι άλλη παρένθεση: Ήταν *ακριβώς* τις μέρες του Μαϊντάν στο Κίεβο, όταν η βοηθός ΥΠΕΞ των ΗΠΑ η μέγαιρα Βικτώρια Νούλαντ, είχε πει το ιστορικό fuck the EU. Αυτό το αναφέρω για αυτούς τους αμνήμονες που νομίζουν ότι την γραμμή αυτή την έφερε τάχα ο Τραμπ. Καθόλου δεν είναι έτσι, η ΕΕ είναι άνευ πολιτικής σημασίας για τους Αμερικάνους εδώ και πολλά χρόνια. Ο ίδιος ο κάθετος διάδρομος αυτό είναι. Όχι ένα σχέδιο «διαφοροποίησης ενεργειακών πηγών» και φούμαρα, είναι ένα σχέδιο για το άρμεγμα της Ευρώπης από το αμερικάνικο LNG το οποίο είναι το πιο ακριβό αέριο που υπάρχει.
Σε αυτό το στάδιο η συζήτηση για αγορά LNG από Αλγερία ή Κατάρ έχει πια ουσιαστικά σταματήσει. Και όμως, οι Ευρωπαίοι ασμένως αγκαλιασαν το πανάκριβο σχέδιο της εθνικά υπερήφανης και ενεργειακλά διαφοροποιημένης κυβέρνησης Τσίπρα, παρά το ότι σήμαίνει την καταστροφή των δικών τους υποδομών... Τέλος και αυτής της παρένθεσης.
Μετά είχαμε την τραγω-παρωδία της κωλοτούμπας και μας κατσικώθηκε το τετράποδο ζώον (είναι τσιτάχ θυμίζω) στον σβέρκο. Η οικογένεια έχει παλαιόθεν σχέσεις με πετρέλαια και αέρια, αλλά και με κατασκευαστικούς ομίλους. Το σχέδιο του κάθετου διαδρόμου αποτέλεσε προτεραιότητά της, η οποία όμως δεν ευοδόθηκε.
Νομίζω ότι ο κύριος παράγοντας είναι η ριζική και βαθειά ανικανότητα του Μητσοτακέικου να δράσει πολιτικά όταν είναι να μοιράσει μια πίτα. Ο εμφανής φαβοριτισμός της προς συγκεκριμένες εταιρίες (πχ τον Εξάρχου) είναι πολύ προβληματικός για τους υπόλοιπους ομίλους που κάνουν ότι μπορούν να την σαμποτάρουν. Τεσπα, ίσως να είναι κάτι άλλο.
Εν πάση περιπτώσει, ο πόλεμος στην Ουκρανία, με όλα τα παρεπόμενα (πχ την καταστροφή από τους Αμερικάνους του North Stream), ήταν μια χρυσή ευκαιρία, αφού δημιούργησε τεχνητή έλλειψη αερίου. Μεταξύ 2022–2024 το σχήμα επεκτάθηκε επίσημα συμπεριλαμβάνοντας τους διαχειριστές της Ουγγαρίας (τότε με Όρμπαν, έτσι;). της Μολδαβίας, της Ουκρανίας, καθώς και της Σλοβακίας, συνδέοντας τις υποδομές LNG της Ελλάδας (Ρεβυθούσα, FSRU Αλεξανδρούπολης όλα κατασκευασμένα τάχα για «διαφοροποίηση», αλλά βασικά για το αμερικάνικο αέριο) μέχρι τις υπόγειες αποθήκες φυσικού αερίου της Ουκρανίας και την Κεντρική Ευρώπη. Εκεί είμαστε τώρα που μιλάμε.
Λοιπόν, αυτό όλο πιο πάνω είναι αυτό που το λέμε «στρατηγικό σχέδιο». Καταστρώνεται στο χαρτί, σχεδιάζεται, αφήνεται να αλλαχτεί από τις νέες συνθήκες που έχουν προκύψει, καταφέρνει να ενσωματώσει τεράστιες ανατροπές όπως η Ουκρανία, έχει συνεργάτες σε διακόσιες χώρες που το έχουν υποστηρίξει, βοηθήσει να σχεδιαστεί, ξεπεράσει τοπικές δυσκολίες.
Και ο κάθετος διάδρομος χρειάζεται κάποιος να τον σχεδιάσει μακροπρόθεσμα, επειδή οικονομικά το σχέδιο είναι αδύνατο να συμβεί από μόνο του: το LNG είναι πολύ ακριβό. Καμιά εταιρία δεν θα αναλάβει από μόνη της τα κόστη βασισμένη στα κέρδη που θα φέρει, επειδή είναι μη ανταγωνιστικό. Χρειάζεται ενεργός και μακροπρόθεσμός πολιτικός σχεδιασμός για να συμβεί κάτι τόσο ανάποδο, να αγοράζουμε αέριο από την Αμερική αντί από τις χώρες που είναι δίπλα μας, κάτι που ισχύει ΠΟΛΥ περισσότερο για τις χώρες της Α. Ευρώπης που έχουν ήδη αγωγούς για Ρωσία, πλήρως λειτουργικούς. Για αυτούς είναι κάτι σαν οικονομική αυτοκτονία να υποχρεώνονται να μην παίρνουν αέριο από την αρκούδα.
Ωραία όλα αυτά, αλλά τι ακριβώς χρειάζεται για να ολοκληρωθεί αυτό το σχέδιο; Δευτερεύοντα και εύκολα πράγματα. Να κατασκευαστούν κάποιοι αγωγοί από την Βουλγαρία προς τα βόρεια και να πάρει μπροστά το γραφειοκρατικό σκέλος, η ίδια η κοινοπραξία. Τα πολιτικά εμπόδια, που στην περίπτωση αυτή ήταν σαφώς τα κυριότερα, έχουν πλέον εξαλειφθεί.
Και γιατί δεν έγιναν αυτά τα λίγα τόσα χρόνια;
Επειδή η κυβέρνηση Τραμπ είναι τόσο ασύλληπτα παρακμιακή, τόσο ανίκανη, τόσο ...αντι-στρατηγική που το έτοιμο στρατηγικό σχέδιο κατάφερε να το σαμποτάρει η ίδια.
Παράδειγμα: Είσαι η Αμερική. Έχεις έτοιμο το σχέδιο από τους προηγούμενους που στο πρόσφεραν στο πιάτο (ο κύριος χρηματοδότης του Τραμπ είναι οι πετρελαιάδες, αυτά τα συμφέροντα υποτίθεται ότι εκπροσωπεί πρωτίστως). Έχεις μια χώρα-κόμβο για το σχέδιο, την Ελλάδα. Αυτή έχει στην κυβέρνηση ένα μάτσο γελοίους γλύφτες που αν τους πεις «Πήδα!», αυτοί απαντούν «Πόσο ψηλά;». Το μόνο που χρειάζεσαι, είναι έναν στοιχειωδώς ικανό πρέσβη για να συντονίσει την τελική φάση, πρέσβη που μπορείς να τον διαλέξεις από το τεράστιο διπλωματικό σου σώμα με άπειρους διπλωμάτες καριέρας. Και εσύ πρώτα καθυστερείς έναν χρόνο, παγώνοντας έτσι το σχέδιο, και μετά στέλνεις την πρώην του γιού του προέδρου να παραστήσει την πρέσβειρα, επειδή είναι γνωστή σκυλού (με την γενικευ7μένη, διεθνή και τζετ-σετ έννοια) και υποπτεύεσαι ότι θα της αρέσει η Μύκονος και θα γλυκαθεί και δεν θα τα κάνει ρημαδιό πίσω στην πατρίδα, όταν το προσκλητήριο της πέσει από τα χέρια, όχι δεν γίνεται δεν είναι δυνατόν, ο Τζούνιορ που τηε έταζε τον ουρανό τ' αστέρια, τώρα στον γάμο του την θέλει να 'ναι παρούσα.
Υπάρχει και ένας δευτερεύων λόγος για την καθυστέρηση, Οι δικοί μας είναι τόσο ηλίθιοι και ανίκανοι (και ευτυχώς, μιλάμε για άτομα ντιπ χαζά κι έχουν φάει και τα πόμολα, φαντάσου να ήταν και τπτ γάτες) που προτιμούν να συνωθούνται κοντά στην Κίμπερλι για φωτογραφίες παρά να κοιτάξουν να τελειώσουν την μπίζνα φρήγορα και καθαρά.
Παράλληλα έχουν και τον αρχηγό που στέλνει βεντούζα στην πρέσβειρα τον σμπίρο του Άκτωρα να την προσέχει, με αποτέλεσμα αυτή να τα κάνει μούτι και οι βόρειοι βαλκάνιοι να τα έχουν στηλώσει και να μην θέλουν με την καμία ούτε τον μαλάκα της Κίμπερλι, ούτε τον Εξάρχου που δεν έχει ποτέ πριν ασχοληθεί με αγωγούς και τώρα ντε και σώνει θέλει να γίνει γκιουλέκας όχι μόνο της Ελλαδάρας αλλά και όλων των Βαλκανίων. Γιατί ρε, δεν έχουμε εμείς ολιγάρχες; Όχι μόνο έχουμε, αλλά ξέρουν κι από καλά αέρια.
Παιδιά σόρι, αλλά όχι στρατηγική δεν είναι αυτό το τουρλουμπούκι, αλλά ούτε πρόγραμμα για σκυλάδικο δεν μπορείτε να βγάλετε και χαίρομαι ιδιαιτέρως που το λέω. Δηλαδή χαίρομαι μεν ειλικρινά για την επιλογή της Κιμπερλάρας για τη θέση (όσο πιο ανίκανος, σκυλάς και κοκάκιας ο πρέσβης τόσο το καλύτερο), αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω χαιρέκακα το μέγεθος τς κατάπτωσης και παρακμής της υπερδύναμης, της ΕΕ (αλλά ποιος τους γαμεί αυτούς που θάλεγε και η Νούλαντ), αλλά και της χώρας μας.
Η πικρή διαπίστωση είναι ότι αν δεν είχε υπάρξει η ήττα της κωλοτούμπας δεν θα υπήρχε το τετράποδο (είναι τσιτάχ είπαμε) να μας κορδώνεται ως μέγας πολιτικός και να θέλει και μια ακόμα τετραετία (για να προστατευτεί από τις διώξεις, όχι για τα φράγκα, αυτά τελείωσαν, ειδικά μετά την Γαλλία...). Ποιος, ένα μηδέν, ένας αυτοδημιούργητος τίποτας που τον έκανε κάποιον ο Τσίπρας. Που θέλει τώρα να ξαναγίνει ΠΘ. Ρε πάμε καλά;
Αυτά.
Το ενδιαφέρον με την εικονιζόμενη είναι ότι μετά από τις αισθητικές επεμβάσεις που έκανε, για χρόνια την θεωρούσαν τον χρυσό κανόνα της ομορφιάς αλά MAGA. Όλες προσπαθούσαν να της μοιάσουν. Με μεγάλη επιτυχία μπορώ να πω.
ΠΗΓΗ:
Γιώργος Λένης στο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου