Συναυλία Αντώνη Ρέμου στη Θεσσαλονίκη: Είναι έκτρωμα η σκηνή γύρω από το μνημείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

  Γύρισα από τις διακοπές μου και πήγα το βράδυ να δω κι εγώ αυτό το «έκτρωμα», όπως αποκάλεσαν κάποιοι τη σκηνή που έχει στηθεί στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης με αφορμή τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου. Η σκηνή είναι πράγματι αντιαισθητική, αλλά ....το θέαμα που έχει σχεδιαστεί είναι φανερό ότι θα εντυπωσιάσει. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Το κύριο πρόβλημα είναι ότι τούτος ο δύσμοιρος λαός έχει μάθει μόνο να διχάζεται με κάθε αφορμή, χωρίς δυστυχώς να χρησιμοποιεί την κρίση του.

Υπάρχει μια καθολική, αδιαμφισβήτητη αλήθεια στη βιομηχανία του θεάματος, την οποία κανένας μάνατζερ και καμία εταιρεία παραγωγής δεν μπορεί να διαψεύσει: δεν υπάρχει υπαίθρια σκηνή στον κόσμο που να μην είναι αντικειμενικά άσχημη κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Δεν έχει καμία σημασία αν μιλάμε για μια εγχώρια συναυλία, για το πιο ακριβό φεστιβάλ του πλανήτη ή για τις μυθικές περιοδείες συγκροτημάτων-κολοσσών όπως οι Coldplay, οι U2, οι Rammstein και οι Rolling Stones. Όταν ο ήλιος είναι ψηλά, οι σκηνές αυτών των παγκόσμιων θρύλων, που κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια, στερούνται οποιασδήποτε αισθητικής αξίας.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας αυτό που βλέπουμε είναι ένα βιομηχανικό εργοτάξιο: μέταλλα, ντίζες, σίδερα, καλώδια, τσιμεντένια αντίβαρα και πλαστικοί μουσαμάδες. Δεν υπάρχει καμία αρχιτεκτονική κομψότητα σε αυτό, πράγματι.

Ωστόσο, αυτή η ημερήσια ασχήμια είναι ένα συνειδητό, αναγκαίο τίμημα. Η σκηνή κατασκευάζεται από έναν άσχημο σκελετό με έναν και μοναδικό προορισμό: να πεθάνει ο σκελετός τη νύχτα για να αναστηθεί η σκηνή. Όταν το σκοτάδι απλωθεί, η βιομηχανική ασχήμια θα εξαφανιστεί με τρόπο «μαγικό». Το μαύρο φόντο της νύχτας θα «καταπιεί» τα σίδερα και τα καλώδια, οι μηχανές ομίχλης θα κάνουν τις δέσμες του φωτός ορατές και το ειδικό λογισμικό θα κατευθύνει τον ρομποτικό φωτισμό με χειρουργική ακρίβεια μόνο εκεί που πρέπει: στον μεγάλο πρωταγωνιστή του θεάματος, τον Μ. Αλέξανδρο.  

Ο αντιαισθητικός σκελετός δημιουργεί ένα ελεγχόμενο «κουτί φωτισμού» (lighting envelope). Μέσα σε αυτό το γεωμετρικό όριο, το «σύμπαν της σκηνής», ο σχεδιαστής φωτισμού αποκτά τις προϋποθέσεις να «γεννήσει» έναν κόσμο από το μηδέν. Σε αυτόν τον κόσμο το μνημείο έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και συμμετέχει στη γιορτή. Περικυκλώνοντάς το με την τολμηρή, αλλά απαραίτητη τεχνική υποδομή, η παραγωγή κατάφερε να εντάξει το Άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον πυρήνα του θεάματος. Το γλυπτό δεν μένει ένα τυχαίο φόντο· γίνεται ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της βραδιάς. Θα το δούμε λουσμένο σε ένα φως που θα το αναδεικνύει με έναν τρόπο διαφορετικό απ’ ό,τι έχουμε συνηθίσει.  Με τριγωνικό φωτισμό υψηλής ακρίβειας: δυνατά φώτα από ψηλά και στρατηγικές γωνίες από τα πλάγια. Αυτές τις γωνίες είναι αδύνατον να τις προσφέρει οποιαδήποτε απομακρυσμένη πηγή. Ο αντιαισθητικός μεταλλικός σκελετός ήταν η μοναδική «σπονδυλική στήλη» που μπορούσε να φέρει τους προβολείς με ασφάλεια, κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, σε απόσταση αναπνοής από το άγαλμα.

Εν κατακλείδι, η κατασκευή που υποστηρίζει τη σκηνή είναι μια θυσία της ημέρας προς όφελος της νύχτας. Είναι ένα αναγκαίο, βιομηχανικό και τεχνολογικό τίμημα για λίγες ώρες φωτός, προκειμένου να αναδειχθεί το μνημείο με έναν τρόπο που η καθημερινότητα δεν επιτρέπει: ζωντανό, επιβλητικό και απόλυτα κυρίαρχο μέσα στο σκοτάδι. Αυτό νομίζω είναι και το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η παραγωγή. Αυτή θα είναι και η επιτυχία του όλου εγχειρήματος.

Να θυμόμαστε ότι το μνημείο του Μ. Αλέξανδρου βρίσκεται εκεί ως σύμβολο ενότητας. Αν είναι η πλατεία του να μας διχάζει, τότε ας αντικαταστήσουν οι αρμόδιοι το συγκεκριμένο μνημείο με το «Πριόνι» του Αντρέι Φιλίποφ.

https://massmedia-gr.blogspot.com/2026/09/blog-post.html