Μια προσέγγιση από τη συγγραφέα Χρυσηίδα Δημουλίδου:
Αν ήμουν εισαγγελέας θα είχα προτείνει την δις ισόβια φυλάκιση του πατέρα Κώστα Παρασύρη, απο το Ηράκλειο Κρήτης, που σκότωσε τον φίλο του γιου του, Νικήτα Γεμιστό, επειδή ....
οδηγούσε το μοιραίο αυτοκίνητο που τραυμάτισε θανάσιμα τον γιο του, Γιωργο που κατέληξε.Ο Νικήτας δεν είχε πιει εκείνο το βράδυ γι αυτό και οδήγησε το αυτοκίνητο φίλου τους που ήταν πιωμένος, δεν γνωρίζε τα αντανακλαστικά του αυτοκινήτου, ήταν και νέος οδηγός, μόλις είχε πάρει το δίπλωμά του. Πέρα από αυτά ο Νικήτας ήταν ένα παιδί που είχε προβλήματα υγείας από την ηλικία των δύο ετών, είχε διπλό μπαλονάκι στην καρδιά, στην ουσία ήταν ένας πολύ ταλαιπωρημένος νέος και έπρεπε να προσέχει συνέχεια.
Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτή την τακτική της βεντέτας των Κρητικών "μάχαιρα έδωσες, μάχαιρα θα λάβεις". Η αυτοδικία δεν φέρνει λύση σε ένα πρόβλημα, αντίθετα το εντείνει και το θρέφει. Ο νεκρός γιος του, δεν πρόκειται να επανέλθει στη ζωή και μετά από αυτή τη δολοφονία είμαι βεβαία ότι εκεί που βρίσκεται ο άτυχος Γιώργος, θα είναι δυσαρεστημένος με την πράξη του πατέρα του. Το θύμα ήταν φίλος του, ο κολλητός του και δεν τον σκότωσε επειδή το ήθελε, τον σκότωσε άθελά του επειδή δεν ήταν έμπειρος οδηγός, διότι προφανώς ένιωθε ότι μπορεί να κουμαντάρει ένα αυτοκίνητο καλά ή επειδή έσκασε κάποιο λάστιχο όπως συνέβη σε μένα όταν χρόνια πολλά πριν, ούσα νέα οδηγός, στα 21 μου, έτρεχα έσκασε τον μπροστινό λάστιχο έχασα τον έλεγχο του τιμονιού και έπεσα σε τοίχο . Από τότε πήρα το μάθημά μου και δεν τρέχω ποτέ. Στην ηλικία των 21 ετών θεωρείς ότι είσαι αθάνατος οπότε ρισκάρεις είναι μια ηλικία που χρειάζεται ακόμη προσοχή όμως την ηλικία των 54, του θύτη, το να παρακολουθείς το υποψήφιο θύμα σου, το οποίο έκανε πολλάκις καταγγελίες στην αστυνομία που δεν έδωσε τη δέουσα σημασία και να επιμένεις το θάνατο του νέου και κάποια στιγμή να τον εκτελείς, δεν υπάρχει κανένα δικαιολογητικό για τον πόνο που ένιωσε για το χαμό του παιδιού του. Προφανώς και ο πόνος του είναι τεράστιος δεν μπορούσε να χωνέψει ότι ο γιος του χάθηκε έτσι ξαφνικά, στα καλά καθούμενα, όμως το να βάλει στόχο της ζωής του να δολοφονήσει τον οδηγό, μάλιστα με τη συγκατάθεση και παρότρυνση της γυναίκας του ότι έτσι θα απαλύνουν τον πόνο τους, ειναι μωρό, αρρωστο, απαράδεκτο για την ηλικία που βρίσκονται τώρα. Αυτός θα δικαστεί, θα καταδικαστεί και θα μπει φυλακή πιθανόν και η γυναίκα του. Τα δύο νέα αγόρια στον τάφο και γονείς οι μεν στη φυλακη και οι δε ζωντανοί νεκροί
Για μένα ευθυνονται και αστυνομικές αρχές που δεν έλαβαν στα σοβαρά υποψιν τους τις μηνύσεις και τις καταγγελίες που έκανε το θύμα, επι 2 χρόνια, κάτι που δεν συμβαίνει για πρώτη φορά, με αποτέλεσμα υπάρχουν δολοφονίες. Το ίδιο ευθύνεται και ο Δήμος Ηρακλείου που σε εκείνη τη στροφή έγιναν πολλές καταγγελίες, υπάρχουν εκκλησάκια από ατυχήματα και έχουν γίνει 7 με 8 ατυχήματα, δεν έκανε το παραμικρό με φανάρι, ή σαμαράκια ή προειδοποιητικό σήμα να σταματήσει αυτές τις ακούσιες "δολοφονίες" Διότι κάποιες φορές το ίδιο το κράτος δολοφονεί τα παιδιά του.
Αυτές οι συμπεριφορές των Κρητικών, που αυτοαποκαλλούνται Κρήτες και όχι Έλληνες, πρέπει να σταματήσουν πάση θυσία. Η απουσία παιδείας ειναι εμφανής από την εμμονή τους με τα όπλα και τις βεντέτες αλλά και την συμπεριφορά τους στα ζώα. Θεωρούν πως η Κρήτη ειναι κράτος εν κράτει και τα όπλα μαγκιά, σαν τους Ρωμά. Τον άνδρα δεν τον κάνει άνδρα το όπλο αλλά ο τρόπος σκέψης και οι πράξεις του. Αντιθετα όπλο εν καιρω ειρήνης, είναι πραξη θρασυδείλων. Οι πυροβολισμοί δεν ειναι ένδειξη χαράς στις γιορτές και γαμους αλλά πράξη βλακείας και ανεύθυνης συμπεριφοράς. Φυσικά δεν αφορά άπαντες, υπάρχουν εξαιρετικοί άνθρωποι στην Κρήτη όμως κοντά στο ξερό καίγεται και το χλωρό.
Ο λαός μας γενικά μεγαλωνει με άσχημα πρότυπα και με μάνες που μεγαλώνουν γιους με συμπεριφορές θα δεν θα ήθελαν ποτέ να έχουν οι σύζυγοι τους. Στην Κρήτη τα όπλα τα θεωρούν λόγο ύπαρξης και τιμής και ο θάνατος ενός ανθρώπου ως τιμωρία για κάτι που έκανε ο προπάππους του, καθήκον. Είναι ένα καθήκον που διαρκεί εδώ και αιώνες αμαυρώνοντας την τιμή κρητικών του ένδοξου παρελθόντος τους. Και αν η πολιτεία δεν λάβει σκληρά μέτρα όπως την απαγόρευση όπλων στα σπίτια τους και γενικότερα, θα θρηνούμε συνεχώς θύματα.
Ο πατέρας αυτός πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά, το ίδιο και η μητέρα, τους θεωρώ πως χρήζουν βοήθειας ειδικού και αδιαφορώ για το τι θα μου πείτε υπέρ τους. Εκείνο που με έχει σοκάρει περισσότερο ήταν η καταδιωκτική μανία του δράστη προς το θύμα του, που δείχνει ότι είχε ψυχοπαθητική συμπεριφορά και ήταν επικίνδυνος πολίτης με την αστυνομία να κάνει τα στραβά μάτια.
Επιτέλους το κράτος πρέπει να επιβάλλει σε τέτοιους πολίτες να παρακολουθούνται απο ψυχιάτρους και ειδικούς ώστε να μπορούν να ελέγχουν τις συμπεριφορές τους.
Ο Νικήτας πιστεύω ακράδαντα πονούσε το ίδιο δυνατά για το θάνατο του φίλου του και θα ήταν κάτι που θα το έσερνε ως βάρος σε όλη του τη ζωή. Πόσο κρίμα να χαθούν έτσι άδικα δύο νέα παιδιά. Αγνωστοι αι βολαί του Κύριου
Καλό παράδεισο και στο Γιώργο και στο Νικήτα τώρα θα είναι για πάντα μαζί να τα λένε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου