Στη Θεσσαλονίκη, εκεί που μερικές «καλές οικογένειες» κοιμίζουν τις ενοχές τους, μια γυναίκα λύγισε. Όχι από τον χρόνο – αυτός είναι ο πιο τίμιος εχθρός – αλλά από εκείνο το αργό, βασανιστικό ροκάνισμα της αξιοπρέπειας που μόνο τα «καλά παιδιά» μας ξέρουν να εξασκούν με τόση επιμέλεια.
Οι μαθητές, αυτά τα τρυφερά βλαστάρια που οι γονείς τους τα ποτίζουν με το δηλητήριο της ασυλίας, φέρεται να την είχαν μετατρέψει σε στόχο. Της πετούσαν αντικείμενα, λένε, και λέξεις-ξυράφια. Κι εκείνη, αντί για ασπίδα, βρήκε απέναντί της τη διοίκηση του σχολείου – αυτούς τους θλιβερούς γραφειοκράτες της εκπαίδευσης – να της κουνάνε το δάχτυλο. Την έστειλαν σε επιτροπή «πνευματικής ανικανότητας», βαφτίζοντας «ανίκανη» την ευαισθησία, επειδή δεν άντεχε τη βαρβαρότητα της σχολικής ζούγκλας.
Και τώρα, οι Σύλλογοι Γονέων βγάζουν ανακοινώσεις. Με το δίκαιο στο χέρι και το δικηγόρο στην τσέπη. «Δεν φταίνε τα παιδιά μας», φωνάζουν. Οχυρώνονται πίσω από μηνύσεις, την ώρα που το φάντασμα της καθηγήτριας τριγυρνάει στους διαδρόμους αναζητώντας μια συγγνώμη που δεν θα έρθει ποτέ. Είναι η αιώνια ελληνική οικογένεια: αυτή που χαϊδεύει το κεφάλι του μικρού τέρατος και μετά απορεί γιατί το σπίτι γέμισε συντρίμμια.
Η Σοφία Χρηστίδου δεν έφυγε από εγκεφαλικό. Έφυγε από μια απέραντη, παγωμένη μοναξιά. Το κράτος της έστειλε το χαρτί της απόλυσης από τη λογική και η κοινωνία της έστειλε το στεφάνι της λήθης.
Μας μένει μια πικρή γεύση και η βεβαιότητα πως στο επόμενο διάλειμμα, οι θύτες θα τρώνε το σάντουιτς τους ανέμελοι, ενώ οι «αρμόδιοι» θα αρχειοθετούν ακόμα μια ΕΔΕ στο υπόγειο της αδιαφορίας μας.
Τόπο στο μέλλον λοιπόν. Τόπό στα νιάτα που έλεγαν και λένε ακόμα οι πολιτικοί ταγοί του τόπου.
Μόνοι οι νέοι και οι νέες μπορούν να μας σώσουν. Ποιοί νέοι και ποιές νέες όμως; Κανείς δεν ξέρει.
(δανεισμένο από το fb)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου