Οι γνώσεις της για το Βυζάντιο θα ήταν από μόνες τους αρκετές για να χαρίσουν παγκόσμια αναγνώριση στην Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, που έφυγε από τη ζωή στα 99 της χρόνια.
Όμως η διαπρεπής βυζαντινολόγος έγραψε και....
η ίδια Ιστορία όταν το 1967 έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και, το 1976, η πρώτη γυναίκα πρύτανης του ίδιου Πανεπιστημίου μετά από… 700 χρόνια λειτουργίας του.
Αλλά και η πρώτη γυναίκα παγκοσμίως που είχε τέτοια θέση σε διεθνώς αναγνωρισμένο πανεπιστημιακό ίδρυμα.
Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1926 στον Βύρωνα, σε ένα προσφυγικό σπίτι στην οδό Κοινωνίας των Εθνών (η σημερινή οδός Κολοκοτρώνη), από πολυμελή οικογένεια που ήρθε από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας.
Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας.
Εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών και το 1953 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της. Δύο χρόνια μετά την άφιξή της, διορίσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS). Το 1964 έγινε διευθύντρια σπουδών του Κέντρου και το 1967 καθηγήτρια στη Σορβόννη. Το 1966 έλαβε το δίπλωμα doctorat ès lettres, με τη μελέτη της «Το Βυζάντιο και η Θάλασσα». Διετέλεσε Διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας, έγινε αντιπρύτανις (1970-1973) και το 1976 πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, τον Ζακ Αρβελέρ (Jacques Ahrweiler), αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας, ο οποίος καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια του Παρισιού. Με τον Ζακ Αρβελέρ απέκτησε μία κόρη, την Μαρί-Ελέν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου