Ξέφρενο καρναβάλι και πάλι!

 Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης

[Se non e vero, e ben trovato]

 

Ακρίβεια, στενότης στέγης, Μάνδρα, Μάτι, Τέμπη και ξανά Τέμπη, ανυπαρξία Δικαιοσύνης, διασπάθιση δημοσίου χρήματος, καταβαράθρωση ΕΣΥ και Παιδείας, ΟΠΕΚΕΠΕ, ΟΠΕΚΑ, Funds και Servicers, άστεγοι, λιμοκτονούντες, συμφωνία Πρεσπών, κατεχόμενη Κύπρος, Μνημόνια, θανατηφόρα τροχαία δυστυχήματα κάθε μέρα, κακοποίηση γυναικών και ανηλίκων, δημόσιοι λειτουργοί παραβιάζοντες τον νόμο, την τήρηση του οποίου......

απαιτούν από τον απλό πολίτη, εγκληματίες υπουργοί κρυπτόμενοι πίσω από το κατάπτυστο άρθρο 86 του Συντάγματος, φωτογραφική νομοθέτηση, νεποτισμός, οι επιστήμονες ξενιτεύονται, το δημογραφικό πρόβλημα διογκώνεται, εξ ου και καλωσορίζουμε τους  λαθρομετανάστες, για να το λύσουν, όπως μας ενημέρωσαν Κούλης τε και τέως ΠτΔ Κάθριν, δάση κατακαίγονται όλως τυχαίως εξ αμελείας, για να υποδεχθούν ανεμογεννήτριες, χωράφια και σπίτια πλημμυρίζουν ελλείψει υποδομών, γέφυρες καταρρέουν, δρόμοι καταβυθίζονται. 

Και ξάφνου έρχεται στην επικαιρότητα η δολοφονία 200 Ελλήνων κομμουνιστών από τις ναζιστικές κατοχικές δυνάμεις, τους ηττημένους στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο προγόνους των Χρυσαυγιτών [ΣΗΜ: θυμίζω το υπό του αρχηγού τής Χ.Α.  Μιχαλολιάκου λεχθέν  «Είμαστε οι απόγονοι των ηττημένων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου»].  Οι φωτογραφίες τών δολοφονημένων στην Καισαριανή γίνονται πρώτο θέμα και επισκιάζουν τα πάντα. Αρχίζουν τα σχόλια. Οι δεξιοί έως ακροδεξιοί θεωρούν απαράδεκτο να προβάλλονται οι φωτογραφίες των «εκτελεσθέντων» κομμουνιστών και να αναδεικνύονται σε  μνημείο της ιστορίας μας. Οι αριστεροί έως ακροαριστεροί σχολιάζουν διθυραμβικά το φωτογραφικό υλικό και επιτίθενται κατά των ταγματασφαλιτών.

Ξεχνάμε τη Μακρόνησο, τη χούντα, τη δημοκρατική εκλογική νοθεία, τις κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις, το πελατειακό κράτος, τα αργυρώνητα ΜΜΕ, τα πωλητικά τομάρια και επικρίνουμε μετά θάνατον ακόμη και την παγκοσμίου φήμης Επιστήμονα Γλύκατζη-Αρβελέρ. Τί το ΄θελε κι αυτή να δεχθεί  να προσφέρει υπηρεσίες σε οργανισμό τής Φρίκης.

Η διχόνοια παντού. Νέος εμφύλιος, ενώ η Ουκρανία έχει ισοπεδωθεί, εκατοντάδες χιλιάδων ψυχών αμάχων τε και μαχητών έχουν χαθεί εκατέρωθεν και εκατομμύρια Ουκρανών έχουν μεταναστεύσει. Και η Παλαιστίνη στο ίδιο χάλι, ενώ ο Trumpάκουλας ετοιμάζεται να επιτεθεί στο Ιράν, για να επιβάλει τη ….  Δημοκρατία, η οποία τρέφεται μόνον από επιχειρήσεις πετρελαιοειδών ή που κατασκευάζουν και πουλάνε όπλα ή ανοικοδομούν  κατεστραμμένες από αυτά τα όπλα χώρες.

Το πηχτό σκοτάδι που με ξαναπλάκωσε διαπέρασε ξαφνικά μία ουρανομήκης υπέρλαμπρη ηλιαχτίδα που εκτόξευσε ένας εξαίρετος άνθρωπος.   Ένα Υπόδειγμα Έλληνος πολίτη.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

Έφτασα, λοιπόν, στο τέλος της δικαστικής μου διαδρομής, νωρίτερα από το αναμενόμενο και, ίσως για όσους δεν με ξέρουν, κάπως αιφνίδια, αλλά σίγουρα ύστερα από ένα γεμάτο ταξίδι...

Αναπόφευκτα, ο νους επιστρέφει στην αρχή, όταν εισήλθα στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και πίστευα ότι θα γινόμουν λειτουργός της Δικαιοσύνης, ότι θα απονέμω το Δίκαιο σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνείδησή μου. Το Δίκαιο, όχι με τη στενή έννοια της έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων, αλλά ως ζώσα δύναμη. Όλοι οι Δικαστές, έχω την αίσθηση, είχαμε στην αρχή κάποια όνειρα για τη Δικαιοσύνη, που στη συνέχεια τα λησμονήσαμε. Σαν να ρίξαμε άγκυρα στα όνειρά μας μόλις συναντήσαμε την καθημερινότητα, τον υπερβολικό φόρτο, την πίεση της ποσότητας σε βάρος της ποιότητας και τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα δικαστικά «μέγαρα». Πολλές φορές, στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, αναρωτήθηκα αν υπάρχουν στην Ελλάδα Δικαστές. Δικαστές με «Δ» κεφαλαίο. Δικαστές, που δεν συμπεριφέρονται αλαζονικά και απαξιωτικά στους δικηγόρους, αντιμετωπίζοντάς τους ως αντιπάλους και όχι ως συλλειτουργούς της Δικαιοσύνης… Δικαστές, που βλέπουν τους δικαστικούς υπαλλήλους ως μέλη της σύνθεσης του Δικαστηρίου και όχι ως υποτακτικούς τους… Δικαστές, που απονέμουν το Δίκαιο και δεν διεκπεραιώνουν απλώς υποθέσεις… Δικαστές, που νιώθουν λειτουργοί της Δικαιοσύνης και όχι υπάλληλοι του Υπουργείου … Δικαστές απαλλαγμένους από ναρκισσισμό και εγωπάθεια, που δεν θεωρούν ότι κατέχουν το αλάθητο του Πάπα… Δικαστές που μάχονται να βρουν την Αλήθεια και δεν ασπάζονται την τυπολατρία και την αυθαιρεσία… Δικαστές που μετατρέπουν την αγωνία και τα προβλήματα του πολίτη σε δικό τους αγώνα και προβληματισμό…

Υπηρέτησα περισσότερο από είκοσι χρόνια, σε οκτώ Δικαστήρια, στην Αθήνα και στην περιφέρεια και σχημάτισα την ακλόνητη πεποίθηση ότι υπάρχουν τέτοιοι Δικαστές στην Ελλάδα. Και είναι πάρα πολλοί! Αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Δικαστών. Ωστόσο, τα λόγια τους πνίγονται από τις κραυγές των λίγων, οι οποίοι όχι μόνο συνεχίζουν να επιβιώνουν, αλλά και κυριαρχούν, καθώς θορυβούν ως κύμβαλα αλαλάζοντα. Ως πότε όμως; Ως πότε οι πολλοί Δικαστές θα χρεώνονται την αδιαφορία, την αναλγησία, την ανικανότητα, την ευθυνοφοβία των λίγων; Ως πότε θα ανέχονται να πλήττει, να προσβάλλει, να υπονομεύει το κύρος της Δικαιοσύνης αυτή η θλιβερή μειοψηφία; Ως πότε οι Δικαστές θα σιωπούν για όσα βλέπουν να συμβαίνουν στον χώρο της Δικαιοσύνης; Πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μια δίκη, όταν ο Δικαστής καλείται να δικάσει είκοσι κακουργήματα σε μία ημέρα; Πόσος χρόνος αναλογεί στον κάθε κατηγορούμενο στις πολυπρόσωπες δίκες; Πόσες φορές πρέπει να προσέρχονται τα θύματα στα δικαστήρια μέχρι να διεξαχθεί η δίκη τους; Πώς γίνεται να εκδικάζονται υποθέσεις ανηλίκων δραστών, χωρίς την παρουσία επιμελητών ανηλίκων; Για πόσο ακόμη μπορεί να στηρίζεται το οικοδόμημα της Δικαιοσύνης στο φιλότιμο ορισμένων λειτουργών της; Και, εν τέλει, είναι επαρκώς θωρακισμένοι οι Δικαστές για να αποκρούουν τα βέλη που στρέφονται, από κάθε κατεύθυνση, κατά της ανεξαρτησίας τους;

Το δόγμα ότι «οι δικαστές μιλούν μόνο με τις αποφάσεις τους» έχει αξία και εφαρμογή σε μια ιδανική πολιτεία, που όλα λειτουργούν άψογα. Τότε, πράγματι, οι Δικαστές δεν θα είχαν λόγο να μιλούν… Όχι, όμως, τώρα που η Δικαιοσύνη νοσεί! Τώρα η ανοχή είναι συνενοχή! Όλοι μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης για τη διαρκώς φθίνουσα εμπιστοσύνη του κόσμου στη Δικαιοσύνη. Όλοι μας φταίμε που το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη μετατρέπεται σε πεδίο άγονης αντιπαράθεσης, όπου μόνο από τύχη ή σύμπτωση μπορείς να βρεις το δίκιο σου και μάλιστα με τον κίνδυνο να είναι ήδη αργά, αφού το δίκαιο, ως αγαθό, πρέπει να απονέμεται άμεσα, κάτι που σπάνια συμβαίνει…

Για να ανατείλει ξανά ο ήλιος της Δικαιοσύνης «θέλει δουλειά πολλή» και ίσως χρειάζεται να «καώ εγώ, να καείς εσύ, για να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη», όχι ως πράξη αυτοθυσίας, αλλά ως έμπρακτη δήλωση αυτοσεβασμού και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ και ως απόφαση να μη συμβιβαστείς με το ελάχιστο, όταν οφείλεις το μέγιστο.

Όσοι αγάπησαν αυτό το λειτούργημα και όσοι το υπηρέτησαν με σθένος και αυταπάρνηση, από όποια θέση κι αν βρίσκονται πλέον, δεν πρέπει να το αφήσουν άλλο να ολισθαίνει. Άλλωστε, το Δίκαιο, δεν είναι απλώς μια στείρα γνώση. Είναι κάτι που είτε το έχεις μέσα σου είτε όχι! Αν το έχεις, δεν μπορείς να το στερηθείς ποτέ, καθώς είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το είναι σου. Όποιον δρόμο και αν ακολουθήσεις, όπου κι αν σταθείς, θα είναι πάντα μαζί σου, αφού ό,τι είναι αληθινό είναι και παντοτινό. Και στο τέλος κάθε ημέρας, θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος μόνο αν μπορείς να απαντάς καταφατικά στο ερώτημα: «Αποδόθηκε Δικαιοσύνη;»

Γιάννης Ευαγγελάτος

τέως δικαστικός λειτουργός

 

Για μία ακόμη φορά αναρωτήθηκα μήπως δεν έχει πεθάνει η ελπίδα!!

Σώτος