Γιατί ένα κόμμα Τσίπρα ή ένα νέο κόμμα Σαμαρά είναι καταδικασμένα να αποτύχουν.

 του Μάριου Δράμαλη, πολιτευτή ΝΔ στην Α' Θεσσαλονίκης

 Η ελληνική πολιτική σκηνή βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε μια φάση σταθεροποίησης, μετά από μία δεκαετία έντονων ανακατατάξεων. Η οικονομική κρίση, τα μνημόνια και η κοινωνική αγανάκτηση..... γέννησαν νέα πολιτικά μορφώματα και ανέδειξαν απρόσμενους ηγέτες. Όμως, το πολιτικό τοπίο του 2025 δεν θυμίζει καθόλου εκείνο του 2012. Σήμερα, ένα νέο κόμμα είτε του Αλέξη Τσίπρα είτε του Αντώνη Σαμαρά θα ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, καταδικασμένο να αποτύχει. Οι λόγοι είναι πολλοί – και βαθύτεροι από μια απλή “κόπωση” των προσώπων.
Η πολιτική φθορά είναι μη αναστρέψιμη

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αντώνης Σαμαράς έχουν ήδη διανύσει πλήρεις πολιτικούς κύκλους. Και οι δύο κυβέρνησαν, και οι δύο πλήρωσαν το κόστος των αποφάσεών τους, και κυρίως: ενσάρκωσαν μια ολόκληρη εποχή πολιτικής αντιπαράθεσης που η κοινωνία δείχνει να έχει ξεπεράσει.

Στην Ελλάδα του 2025, η φθορά ενός πολιτικού δεν ανατρέπεται με απλή αλλαγή λογότυπου ή ρητορικής. Το “νέο κόμμα” με παλιό αρχηγό δεν μοιάζει με ανανέωση, αλλά με ανακύκλωση.
Το εκλογικό σώμα έχει απομακρυνθεί από τους “σωτήρες”

Οι πολίτες, μετά από χρόνια κρίσης, έχουν κουραστεί από τα προσωποκεντρικά κόμματα. Το μοντέλο “ο αρχηγός και οι πιστοί του” δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Οι νέες γενιές ψηφοφόρων δεν ταυτίζονται με πρόσωπα αλλά με αξίες: τη διαφάνεια, την αποτελεσματικότητα, τη σταθερότητα.

Ένα κόμμα Τσίπρα ή Σαμαρά θα στηριζόταν ακριβώς στο αντίθετο μοντέλο: στην προσωπική απήχηση του ηγέτη και στην επίκληση του παρελθόντος του. Σε μια κοινωνία που κοιτάζει –έστω διστακτικά– προς τα εμπρός, αυτή η στρατηγική είναι συνταγή αποτυχίας.

Η πολιτική αγορά είναι “καλυμμένη”

Στο σημερινό φάσμα, η Νέα Δημοκρατία έχει απορροφήσει σχεδόν όλο το χώρο της κεντροδεξιάς, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ –παρά τα προβλήματά του– εξακολουθεί να ελέγχει μεγάλο μέρος της αριστερής αντιπολίτευσης. Ένα κόμμα Σαμαρά δεν θα είχε σαφή λόγο ύπαρξης: ούτε αρκετά δεξιά για να διαφέρει ουσιαστικά, ούτε αρκετά μετριοπαθές για να προσελκύσει το κέντρο.

Αντίστοιχα, ένα κόμμα Τσίπρα θα έπρεπε να αποδείξει ότι διαφέρει από το ίδιο το δημιούργημά του – κάτι σχεδόν αδύνατο χωρίς να αυτοαναιρεθεί.

Το αφήγημα έχει τελειώσει

Ο Τσίπρας εκπροσώπησε την ελπίδα της ριζοσπαστικής αλλαγής· ο Σαμαράς, την ανάγκη σταθερότητας και “εθνικής αποκατάστασης”. Και τα δύο αφηγήματα εξαντλήθηκαν. Η κοινωνία έχει προχωρήσει – σήμερα, το κεντρικό αίτημα είναι η κανονικότητα και η διαχείριση, όχι η επανάσταση ή η “πατριωτική αναγέννηση”.

Χωρίς νέο αφήγημα, κανένα κόμμα δεν μπορεί να πείσει, όποιο κι αν είναι το όνομα του αρχηγού του.

Η επικοινωνιακή κόπωση

Οι δύο πολιτικοί ανήκουν σε μια εποχή που η πολιτική επικοινωνία λειτουργούσε με έντονο διχασμό και υψηλούς τόνους. Σήμερα, η ψηφιακή πολιτική κουλτούρα απαιτεί μετριοπάθεια, τεκμηρίωση και συνέπεια. Ένα νέο κόμμα που θα στηριζόταν σε ρητορική “αντισυστημικού” χαρακτήρα θα ακουγόταν ξεπερασμένο, αν όχι γραφικό.

Η αποτυχία ενός κόμματος Τσίπρα ή Σαμαρά δεν θα ήταν αποτέλεσμα προσωπικής ανικανότητας, αλλά ιστορικής εξάντλησης. Οι δύο πολιτικοί ανήκουν σε μια εποχή που έχει παρέλθει και η πολιτική ζωή, όπως και η κοινωνία, δεν γυρίζει πίσω.

Το νέο στην πολιτική δεν μπορεί να προκύψει από το παλιό που απλώς άλλαξε όνομα· χρειάζεται νέα πρόσωπα, νέα κοινωνική δυναμική και –πάνω απ’ όλα– νέα αφήγηση