Γράμμα στους γονείς που νομίζουν ότι το σχολείο είναι Οίκος Ανοχής για τα παιδιά τους

 Από την εκπαιδευτικό Λίνα Πατέρα:


"Παντρεύτηκα" το δασκαλίκι πριν 30 χρόνια από "συμφέρον": ήξερα πως είναι η δουλειά από τη μητέρα μου, και ήξερα ότι μπορώ να την κάνω καλά. Την ερωτεύτηκα μετά το.....

"γάμο".

 
Τα πρώτα μου παιδάκια είναι πλέον κοντά στα 40, και κατά μέσο όρο είχα 50 παιδιά το χρόνο x 30 χρόνια. Βάλε με το νου σου τώρα πόσα παιδιά... Πόσα σπίτια, πόσοι γονείς, πόσοι καυγάδες, πόσοι έρωτες, πόσα κλάματα, πόσα διαζύγια, πόσες εκτρώσεις, πόσες ομοφυλοφιλίες, πόσες ασθένεις, πόσα ατυχήματα, πόσοι θάνατοι. Οι "Ιστορίες πίσω από την έδρα" ίσως κάποτε γίνουν βιβλίο. Θα είναι 30 χρόνια ανθρώπινων ιστοριών παιδιών και γονιών. Γιατί αυτό είναι η Εκπαίδευση: η σχέση με το παιδί και το γονιό του. Η σχέση με τον Άνθρωπο.

Αποφάσισα χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς να κλείσω αυτόν τον κύκλο φέτος τον Μάϊο. Πριν ακόμα συμβεί το τραγικό περιστατικό με τη συνάδελφο στη Θεσσαλονίκη. - Κατ'αρχάς γιατί έυτύχησα να μπορώ. Και κατά δεύτερον γιατί δυστυχώς το ισοζύγιο της σχέσης άλλαξε από όταν η πλειοψηφία των γονιών (μέσα και οι 50αρηδες... ΝΑΙ, φίλη... Για ΕΣΕΝΑ μιλάω...) αποφάσισε ότι δεν αντέχει να γίνεται δυσάρεστος στο παιδί του. Έκανε το πολύ πολύ μια υστερία στο βλαστάρι του και υποχωρούσε ατάκτως αμέσως μετά. Δικαιολογούσε συμπεριφορές γιατί φοβόταν ή και βαριόταν τη σύγκρουση. "Εγώ θέλω να είναι χαρούμενο το παιδί". Γιατί όπως άλλωστε ξέρουμε η πραγματική ζωή είναι γεμάτη χαρές!! Τα προβλήματα και οι δυσκολίες είναι για άλλους! Όχι για τα παιδιά τους!

Έτσι άρχισε να βγαίνει στην κοινωνία μια γενιά νέων ενηλίκων που είναι συναισθηματικά ανάπηροι και λειτουργικά αναλφάβητοι. Δεν αντέχουν το ωράριο, παθαίνουν κρίσεις πανικού, δεν μπορούν να αναλάβουν ευθύνες, δεν μπορούν να συμμορφωθούν σε υποδείξεις, δεν αντέχουν την παρατήρηση, βάζουν τα κλάματα κι έρχονται με τη μαμά τους. Ή ακόμα χειρότερα στέλνουν τη μαμά τους να παραπονεθεί. Γιατί "Παιδί είναι!" Ε ΟΧΙ ΚΥΡΑ ΜΟΥ. Τα παιδιά ούτε ψηφίζουν, ούτε οδηγούν, ούτε έχουν μόνο δικαιώματα. Έχουν πρώτα απ' όλα υποχρεώσεις.

Όπως κι εσύ, ως γονιός. Γιατί το παιδί, για όσο είναι όντως παιδί, χρειάζεται γονιό και όρια. Όχι συγκάτοικο. Και οι υπόλοιποι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε το χωρίς όρια ον που ξαμόλησες στην κοινωνία. Ούτε καν όταν πληρώνεις. Πλήρώνεις το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Δεν αγοράζεις την υποχρέωση στην ανοχή.

Διότι άλλο πράγμα το σχολείο και ΕΝΤΕΛΩΣ άλλο ο οίκος ανοχής. Κι αν χρειάζεστε κάποιον να ανέχεται τα παιδιά σας, υπάρχει το δικό σας σπίτι, που άλλωστε τα έβγαλε.

Αντίο Εκπαίδευση λοιπόν. Γνώρισα δεκάδες άξιους συναδέλφους, μεγάλωσα εκατοντάδες άξια παιδιά, μου έκαναν την τιμή να με βάλουν στην οικογένεια τους πάρα πολλές οικογένειες - ως δάσκαλο, όχι σαν "κασεττόφωνο που έλεγε Αγγλικά".