Γιατί το σύστημα φοβάται την Καρυστιανού

 Το πολιτικό κενό, η στρατηγική της «νέας αρχής» και το στοίχημα της αποχής

του Νίκου Νικολόπουλου

Η ελληνική πολιτική σκηνή βρίσκεται μπροστά σε μια σιωπηρή αλλά βαθιά αναδιάταξη. Όχι επειδή εμφανίστηκε ακόμη ένα «κόμμα», αλλά επειδή ένα όνομα –η Μαρία Καρυστιανού– λειτουργεί ως καταλύτης σε μια κοινωνία που ασφυκτιά από την επανάληψη, την απαξίωση και την αίσθηση ότι το πολιτικό σύστημα δεν ακούει.

Οι δημοσκοπήσεις, αλλά και η ίδια η κοινωνική δυναμική, δείχνουν ότι το ενδεχόμενο ενός πολιτικού φορέα με τη συμμετοχή της διαπερνά οριζόντια όλα τα κόμματα. Το 55% των πολιτών αξιολογεί θετικά τη Μαρία Καρυστιανού, ενώ ένα υποθετικό κόμμα με τη συμμετοχή της θα το ψήφιζε πάνω από το ένα τρίτο των Ελλήνων. Το στοιχείο αυτό από μόνο του αρκεί για να εξηγήσει τον πανικό που έχει κυριεύσει κυβέρνηση και κομματικούς μηχανισμούς.

Η χώρα μοιάζει να αναζητά οξυγόνο. Προτιμά τον «κανένα» από τους γνωστούς αρχηγούς, το ρίσκο από μια σταθερότητα που βιώνεται ως ασφυξία. Σε αυτό το περιβάλλον, η Καρυστιανού δεν εμφανίζεται ως σωτήρας, αλλά ως φορέας ενός αιτήματος ρήξης με το παρελθόν.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κριτική προς το πρόσωπό της συχνά ξεπερνά τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Της ζητούν «ένσημα», εμπειρία, πιστοποιητικά φρονημάτων. Όμως αυτή ακριβώς η «έλλειψη εμπειρίας» είναι, για μεγάλο μέρος της κοινωνίας, το συγκριτικό της πλεονέκτημα.

Η στρατηγική που διαφαίνεται δεν είναι αυτή ενός παραδοσιακού κόμματος. Μιλά για κίνημα πολιτών, για αυτοοργάνωση, για αποκατάσταση της Δημοκρατίας ως καθημερινής πράξης.

Ο πραγματικός στόχος δεν είναι τα κόμματα εξουσίας, αλλά η αποχή. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη δεξαμενή πολιτών που δεν πιστεύουν κανέναν και που μπορούν να ανατρέψουν κάθε εκλογικό σχεδιασμό.

Η προσπάθεια να κολληθεί η ταμπέλα της «ακροδεξιάς» λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας του συστήματος. Όταν κάθε ριζική κριτική βαφτίζεται επικίνδυνη, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η ενίσχυση της πραγματικής πόλωσης.

Το αν η Μαρία Καρυστιανού θα προχωρήσει τελικά σε ένα τέτοιο εγχείρημα παραμένει ανοιχτό. Το βέβαιο είναι ότι το πολιτικό σύστημα, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, νιώθει ότι δεν ελέγχει πλήρως το παιχνίδι.


Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
πρώην Υφυπουργός – πρώην Βουλευτής