Είδα το πρώτο μέρος του ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό». Δεν ήταν .....εύκολο εγχείρημα. Μου ήλθαν και πάλι στο μυαλό όσα περάσαμε. Κάποιες στιγμές ένοιωσα την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα. Να μου κόβεται η ανάσα.
Καθώς παρακολουθούσα το ντοκιμαντέρ, μου ήλθε στο μυαλό και μια ιστορία ενός πελάτη. Αυτόν τον καλό άνθρωπο τον συμβούλευα να κάνει κάποια πράγματα στην κατασκευή που ήθελε να μας αναθέσει, αλλά εκείνος προσπαθούσε με αλλεπάλληλες ερωτήσεις να με πείσει να τον συμβουλέψω αυτό που τον βόλευε! Τελικά δεν δέχτηκα να τον κοροϊδέψω λέγοντας του αυτά που ήθελε να ακούσει και η δουλειά δεν έγινε.
Για την ακρίβεια δεν έγινε με εμάς, αλλά έγινε με κάποιον άλλο που δεν είχε πρόβλημα να τον παραμυθιάσει. Στο τέλος βρέθηκε να χτυπάει το κεφάλι του, αλλά ήταν αργά.
Κάτι τέτοιο έγινε και με τους συμπολίτες μας. Κάτι τέτοιο συνεχίζει να γίνεται και σήμερα.
Πέφτουν θύματα επιτηδείων που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τους υποσχεθούν «μια εγχείρηση πάνω από τα ρούχα, χωρίς πόνο και χωρίς αίμα» και ας ξέρουν ότι η νόσος τους είναι σοβαρή και χρήζει σοβαρής αντιμετώπισης. Το ίδιο έγινε με αυτούς που δεν είχαν πρόβλημα να τους υποσχεθούν ότι θα σχίσουν τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο». Με αυτούς που γελάνε ακόμα και σήμερα (φοβερός ο κύριος Σταθάκης που φαίνεται ότι πέρασε πολύ ωραία ενθυμούμενος όσα έγιναν), εις βάρος τους, όταν μιλάνε για «τα νταούλια που θα παίζαμε και θα χόρευαν οι δανειστές μας». Τα ίδια γίνονται και σήμερα με αυτούς που υπόσχονται πράγματα ανεφάρμοστα ή (και) επικίνδυνα με μόνο σκοπό την ανέλιξη στην εξουσία. Και όσο πιο απίθανο φαίνεται αυτό για αυτούς, τόσο πλειοδοτούν σε κούφιες υποσχέσεις.
Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα πιστεύουν ότι εκείνοι δεν φταίνε για τίποτα, ότι εκείνοι δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν για κάτι και ότι κάποιος θα έλθει με ένα μαγικό ραβδάκι να τους σώσει, τόσο θα εμφανίζονται παπατζήδες να τους υπόσχονται όσα θέλουν να ακούσουν.
Ξέρεις, όμως, ότι την κρίση δεν την έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ. Κακή διαχείριση δεκαετιών. Πολιτικάντηδες. Κράτος στημένο σε πελατειακές σχέσεις. Παροχές και διορισμοί αντί για λιτότητα. Κακομαθημένοι πολίτες. Κακομαθημένοι πολιτικοί. Ένας αχταρμάς που επιτρέπει στους Έλληνες ανάλογα με την περίπτωση να πιστεύουν είτε ότι είναι οι καλύτεροι, είτε ότι είναι οι χειρότεροι του κόσμου. Και μετά, τι;
Μετά ήλθε ένας «παπατζής», ηγούμενος μιας ομάδας «παπατζήδων» που δεν πίστευε στην τύχη του που βρήκε τόσα πρόθυμα θύματα να τον πιστέψουν. Μόνο που, όπως λέει ο λαός μας, «Αν δε κοροϊδέψω μια, ντροπή μου. Αν δε κοροϊδέψω δυο, ντροπή σου». Και επειδή μέσα σε έξι μήνες σε κορόιδεψαν δύο φορές, το βάρος πέφτει επάνω σου. Τον Σεπτέμβριο ήξερες με ποιους έχεις να κάνεις. Είχες περάσει έξι μήνες και διαπραγμάτευση οπερέτα (που τώρα μαθαίνουμε ότι γινόταν για τα μάτια του κόσμου αφού πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου είχαν δοθεί οι διαβεβαιώσεις που ήθελαν οι Γερμανοί). Με την «δημιουργική ασάφεια». Με capital controls. Με τον συνεχή διασυρμό της χώρας. Με την καταστροφή επιχειρήσεων. Με το διχασμό των Ελλήνων. Με ρητορική μίσους. «Ή θα μας τελειώσουν ή θα τους τελειώσουμε».
Τα σκέφτομαι και τα γράφω και μου ανεβαίνει η πίεση. Μόνο που αυτό συμβαίνει μάλλον μόνο με εμένα. Να που αρκετοί συμπολίτες μας είναι πάλι έτοιμοι να πιστέψουν ότι γίνονται εγχειρήσεις πάνω από τα ρούχα. Ότι μπορεί να παίρνουν σύνταξη στα σαράντα τους. Ότι «λεφτά υπάρχουν» . Ότι μπορεί ο λύκος να κάνει rebranding και να πείσει τα πρόβατα ότι ήλθε με καλό σκοπό.
Πώς να το κάνουμε. Δεν μπορεί να φταίει ο λύκος. Τα πρόβατα που είναι πρόβατα φταίνε. Αυτός βρίσκει και τα κάνει και όχι μόνο αυτός αλλά και άλλοι που φαίνεται ότι ζήλεψαν τη δόξα του.
Αυτά γιατί η ιστορία, ως γνωστόν, επαναλαμβάνεται και όσο δεν παίρνουμε μαθήματα από όσα πάθαμε, είμαστε καταδικασμένοι να τα ξαναπάθουμε.
Σε παρακαλώ. Βρες αυτόν που σου χαϊδεύει λιγότερο τα αυτιά και ψήφισε τον. Διάλεξε τον δύσκολο δρόμο. Τα μαγικά ραβδιά μάς τελείωσαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου