Περί Υπουργικής γκόμενας

 Δεν παίρνω θέση για τη συγκεκριμένη φωτογραφία, θέλω μόνο να σημειώσω ότι ο/η γκόμενα ενός υπουργού δεν είναι προσωπικό θέμα, που αφορά μόνο τον ίδιο και τους οικείους του.
Είναι βαθιά πολιτικό και μας αφορά όλους.

Κατ’ αρχάς.... η ύπαρξή της είναι, εν πολλοίς, αποτέλεσμα της θέσης του και της εξουσίας που τη συνοδεύει.
Η πιθανότητα ένα τέτοιο πρόσωπο να βγάλει γκόμενα/ο μειώνεται ραγδαία όταν δεν έχει εξουσία – πόσο μάλλον αν ακούγεται σαν χαλασμένη κόρνα, όπως ο εικονιζόμενος.
Η εξουσία είναι το μεγαλύτερο αφροδισιακό, καθιστά ελκυστικές ακόμα και τις χαλασμένες κόρνες.
Ασφαλώς, δε μπορεί να αποκλειστεί εντελώς η πιθανότητα να υπάρχει εκεί έξω κάποια που φτιάχνεται από μόνη της με τις χαλασμένες κόρνες. Οι άνθρωποι είμαστε κατεξοχήν βιτσιόζικα όντα.

Το κρίσιμο είναι πως στην περίπτωση του βουλευτή-υπουργού, η εξουσία του εκπορεύεται από τον λαό – εμείς του την εκχωρήσαμε.

Επιπρόσθετα, την γκόμενα του υπουργού είναι βέβαιο ότι εμείς τη συντηρούμε, με τους φόρους μας – και δεν εννοούμε τη βουλευτική αποζημίωση, αυτή με τα βίας φτάνει για τη νόμιμη σύζυγο.

Άρα, συμβολικά και υλικά, αυτή η γκόμενα είναι δική του και δική μας, κανείς δεν μπορεί να μας την πάρει – για να παραφράσουμε τον ποιητή.

Κατά μια έννοια, η υπουργική γκόμενα είναι εθνική γκόμενα. Αν και ο καταμερισμός είναι λίγο ετεροβαρής, αφού αυτός τη χαίρεται, κι εμείς την πληρώνουμε.

Για τους δεξιούς υπουργούς, μάλιστα, υπάρχει και ένας επιπλέον λόγος.
Ο δεξιός υπουργός πολιτεύεται με το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» - ο/η σύζυγός του είναι, υποτίθεται, κορώνα στο κεφάλι του.
Όταν μετατρέπεται σε κέρατο στο κεφάλι της, έχουμε διάρρηξη του πολιτικού συμβολαίου με τους ψηφοφόρους του, αφού άλλα κηρύττει και άλλα πράττει. Αποδεικνύεται ασυνεπής.
Οι δεξιοί πολιτευτές επιτρέπεται να έχουν γκόμενα/ο, αλλά μόνο άρρητα, μόνο ιδιωτικά και εφόσον δημόσια ορκίζονται στην ιερότητα του γάμου.
Για αυτό θα αρνηθούν με τα βδελυγμίας κάθε υπόνοια πώς γκομενίζουν και θα κρυφτούν πίσω από οτιδήποτε τους προσφέρει plausible deniability (εύλογη άρνηση ευθύνης) όταν τους πιάνουν στα πράσα, όπως το ΑΙ, πχ.

Αυτό, βέβαια, δεν ισχύει για τους πασόκους υπουργούς.
Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, όχι απλώς ανέχονται, αλλά προσδοκούν οι εκπρόσωποί τους να έχουν γκόμενα/ο.
Η κατοχύρωση της γκόμενας στη δημόσια σφαίρα – με το ιστορικό νεύμα του Ανδρέα στη Μιμή – ήταν μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του Πρώτου Πασοκικού Πολιτισμού.
Κι ας εκφυλίστηκε αργότερα, επί Εκσυγχρονισμού, δια της εμπορευματοποίησής της – αλλά αυτό είναι μια διαφορετική συζήτηση.
Φυσικά και τις γκόμενες των πασόκων υπουργών εμείς τις πληρώνουμε, αλλά στην περίπτωσή τους υπάρχει μια σημαντική κοινωνική διάσταση που δεν μπορούμε να την παραβλέψουμε.
Οι πασόκοι προτάσσουν – λόγω και έργω – την ελεύθερη επιτέλεση του έρωτα, ακόμα και όταν τυγχάνει εκτός των παραδοσιακών θεσμών, όπως ο γάμος.
Για τους πασόκους, η γκόμενα είναι αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής τους ταυτότητας και όχι καταστρατήγησή της, όπως συμβαίνει με τους δεξιούς.
Επομένως, η πασοκική γκόμενα είναι μεν δημόσια δαπάνη, αλλά ανοίγει δρόμους για την κοινωνική αποστιγματοποίηση του έρωτα.
Μετουσιώνεται δηλαδή σε προοδευτική δημόσια επένδυση.

ωραίος ο Dimitris Tsirkas

 

που έγραψε το παραπάνω χιουμοριστικό κείμενο.